“مرور مطالعات درباره فضاهای یادگیری سیار و قابل حمل”

فضاهای یادگیری سیار و قابل حمل به عنوان پارادایم های نوین در حوزه آموزش، با بهره گیری از فناوری های قابل حمل و انعطاف پذیر، امکان یادگیری فراتر از محدودیت های کلاس های سنتی را فراهم می آورند. این رویکردها، با تکیه بر دستگاه های همراه مانند تبلت ها، گوشی های هوشمند، و لپ تاپ های سبک، همراه با نرم افزارهای آموزشی تخصصی، به یادگیرندگان اجازه می دهند تا در هر زمان و مکانی به محتوای درسی دسترسی داشته باشند، با همکلاسی ها و معلمان خود تعامل کنند، و فعالیت های یادگیری خود را پیگیری نمایند. ماهیت سیار این فضاها، یادگیری را از حالت منفعل و متمرکز به محیط کلاسی خارج کرده و آن را به تجربه ای پویا، شخصی سازی شده و مبتنی بر زمینه تبدیل می کند. این امر به ویژه در آموزش عالی و همچنین در آموزش های حرفه ای و مادام العمر، اهمیت فزاینده ای یافته است، زیرا امکان تطبیق برنامه های آموزشی با سبک های زندگی پرمشغله و نیازهای متغیر یادگیرندگان را میسر می سازد. پژوهش های اخیر نشان دهنده تاثیر مثبت این فضاها بر افزایش انگیزه یادگیرندگان، بهبود تعامل آن ها با محتوا، و ارتقای نتایج یادگیری، به ویژه در حوزه هایی که نیاز به تمرین عملی و بازخورد فوری دارند، می باشد. با این حال، پیاده سازی موفقیت آمیز این فضاها مستلزم توجه به چالش های فنی، طراحی آموزشی مناسب، و تامین زیرساخت های لازم است. این مرور نظام مند با هدف بررسی جامع مطالعات انجام شده در زمینه فضاهای یادگیری سیار و قابل حمل از سال ۲۰۱۵ به بعد، به تحلیل رویکردها، فناوری های مورد استفاده، اثربخشی مداخلات، و چالش های پیش رو در این حوزه می پردازد تا درک عمیق تری از پتانسیل ها و محدودیت های این پارادایم نوین آموزشی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

فضای یادگیری سیار ، فضای یادگیری قابل حمل ، آموزش سیار ، فناوری های آموزشی ، یادگیری فراگیر