بررسی میزان رضایت دانشجویان روان شناسی و مشاوره از شیوه های تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی(مطالعه موردی دانشگاه هرمزگان)

پژوهش حاضر با هدف بررسی میزان رضایت دانشجویان رشته های روان شناسی و مشاوره از شیوه های تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی انجام شد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی پیمایشی بود. جامعه آماری پژوهش را دانشجویان رشته های روان شناسی و مشاوره دانشگاه هرمزگان در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل دادند که بر اساس جدول کرجسی و مورگان، ۱۵۲ نفر به روش نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، پرسشنامه محقق ساخته رضایت از شیوه های تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی بود که روایی محتوایی آن به تایید متخصصان رسید. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و با بهره گیری از آمار توصیفی و آزمون t تک نمونه ای تحلیل شدند. یافته ها نشان داد میانگین نمره رضایت دانشجویان ۳۳/۳۲ با انحراف معیار ۸/۳۳ است. نتایج آزمون t تک نمونه ای نیز نشان داد تفاوت میانگین مشاهده شده با مقدار ملاک (۳۲) از نظر آماری معنادار نیست (t=۱.۹۴۷، p=۰.۰۵۳). بنابراین، میزان رضایت دانشجویان از شیوه های تدریس مبتنی بر هوش مصنوعی در سطح متوسط ارزیابی شد. بر این اساس، هرچند دانشجویان نگرش نسبتا مطلوبی نسبت به استفاده از هوش مصنوعی در آموزش دارند، اما ارتقای اثربخشی این شیوه های تدریس مستلزم توسعه زیرساخت های آموزشی، افزایش مهارت استادان در به کارگیری فناوری های هوش مصنوعی و طراحی راهبردهای آموزشی متناسب با نیازهای یادگیرندگان است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، رضایت دانشجویان ، مشاوره ، شیوه های تدریس.