بررسی تاثیر سبک های فرزندپروری والدین بر عزت نفس و خودکارآمدی فرزندان: مطالعه موردی

خانواده نخستین و مهم ترین محیط رشد انسان محسوب می شود و والدین به عنوان اصلی ترین عوامل تربیتی، نقشی تعیین کننده در رشد شناختی، هیجانی، اجتماعی و شخصیتی فرزندان ایفا می کنند. کیفیت روابط والدین با فرزندان، شیوه اعمال قوانین، میزان محبت، حمایت عاطفی و نحوه پاسخ گویی به نیازهای روان شناختی کودکان، از مهم ترین عواملی هستند که بر شکل گیری شخصیت آنان اثر می گذارند. در میان پیامدهای روان شناختی فرزندپروری، عزت نفس و خودکارآمدی جایگاه ویژه ای دارند؛ زیرا این دو متغیر با سلامت روان، موفقیت تحصیلی، سازگاری اجتماعی و کیفیت زندگی ارتباط مستقیم دارند. پژوهش های سال های اخیر نشان می دهند که سبک فرزندپروری مقتدرانه بیشترین نقش را در تقویت عزت نفس و خودکارآمدی فرزندان دارد، در حالی که سبک های مستبدانه و سهل گیر در بسیاری از موارد با کاهش اعتمادبه نفس، افزایش اضطراب، ضعف در مهارت های اجتماعی و کاهش احساس شایستگی همراه هستند. هدف پژوهش حاضر، بررسی مبانی نظری و یافته های پژوهشی درباره تاثیر سبک های فرزندپروری بر عزت نفس و خودکارآمدی فرزندان و تحلیل سازوکارهای روان شناختی این رابطه است

کلیدواژه ها:

سبک فرزندپروری ، عزت نفس ، خودکارآمدی ، سلامت روان ، والدین ، نوجوانان