طراحی منظر پایدار در شهرهای فشرده با تاکید بر کاهش وابستگی به خودرو

رشد سریع شهرنشینی و گسترش توسعه های خودرومحور در دهه های اخیر، موجب افزایش وابستگی به خودرو، گسترش پراکندگی شهری، کاهش کیفیت محیط زیست و افت کیفیت فضاهای شهری شده است. در این میان، الگوی شهر فشرده به عنوان یکی از مهم ترین رویکردهای توسعه پایدار شهری مطرح شده که بر افزایش تراکم، اختلاط کاربری ها، توسعه حمل ونقل عمومی و کاهش گسترش افقی شهر تاکید دارد. با این حال، افزایش تراکم شهری بدون توجه به کیفیت محیط و فضاهای باز می تواند پیامدهای منفی زیست محیطی و اجتماعی به همراه داشته باشد. ازاین رو، طراحی منظر پایدار به عنوان راهکاری موثر برای ایجاد تعادل میان تراکم شهری، کیفیت محیط و نیازهای انسانی اهمیت می یابد. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش طراحی منظر پایدار در شهرهای فشرده با تاکید بر کاهش وابستگی به خودرو انجام شده است. روش پژوهش توصیفی تحلیلی بوده و اطلاعات موردنیاز از طریق مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع علمی گردآوری شده است. نتایج پژوهش نشان می دهد که طراحی منظر پایدار از طریق توسعه زیرساخت سبز، ارتقای کیفیت فضاهای عمومی، تقویت پیاده مداری، افزایش دسترسی به طبیعت و بهبود کیفیت محیط شهری می تواند نقش مهمی در کاهش وابستگی به خودرو ایفا کند. همچنین یافته ها نشان می دهد که موفقیت شهرهای فشرده وابسته به تلفیق هم زمان برنامه ریزی شهری، طراحی منظر و حمل ونقل پایدار است. در نهایت، پژوهش حاضر تاکید می کند که توسعه شبکه های سبز پیوسته، فضاهای عمومی انسان محور و زیرساخت های اکولوژیکی می تواند زمینه شکل گیری شهرهای پایدار، زیست پذیر و کم وابسته به خودرو را فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

منظر پایدار ، شهر فشرده ، کاهش وابستگی به خودرو ، توسعه پایدار شهری