بهینه سازی مدیریت پروژه های زیرساختی شهرداری بر مبنای پارادایم های بومی در مهندسی عمران شهری

پروژه های زیرساختی شهرداری ها به عنوان یکی از ارکان اصلی توسعه شهری، نقش مهمی در بهبود کیفیت زندگی شهروندان، ارتقای خدمات عمومی و تحقق توسعه پایدار ایفا می کنند. با این حال، مدیریت این پروژه ها در بسیاری از موارد با چالش هایی همچون افزایش هزینه ها، تاخیر در اجرا، ناهماهنگی میان بخش های اجرایی، محدودیت منابع و عدم انطباق الگوهای مدیریتی رایج با شرایط بومی مواجه است. از این رو، توجه به پارادایم های بومی و بهره گیری از ظرفیت های محلی، فرهنگی، اجتماعی و اجرایی می تواند به عنوان راهکاری موثر در بهینه سازی فرآیند مدیریت پروژه های زیرساختی مطرح شود. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش پارادایم های بومی در بهینه سازی مدیریت پروژه های زیرساختی شهرداری در حوزه مهندسی عمران انجام شده است. در این راستا، تلاش می شود ضمن شناسایی مولفه های اصلی الگوهای بومی، تاثیر آن ها بر شاخص های کلیدی مدیریت پروژه شامل زمان، هزینه، کیفیت، بهره وری و رضایت ذی نفعان مورد تحلیل قرار گیرد. این پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش، توصیفی-تحلیلی است و داده های آن از طریق مطالعات کتابخانه ای و بررسی دیدگاه های کارشناسان و متخصصان حوزه مدیریت پروژه و مهندسی عمران شهری گردآوری می شود. نتایج مورد انتظار نشان می دهد که استفاده از پارادایم های بومی در مدیریت پروژه های زیرساختی شهرداری می تواند موجب افزایش کارآمدی، کاهش اتلاف منابع، تسهیل هماهنگی میان عوامل اجرایی و بهبود انطباق پروژه ها با نیازهای واقعی شهروندان شود. در نهایت، این پژوهش می تواند زمینه ای برای ارائه چارچوبی بومی و کارآمد در مدیریت پروژه های عمرانی شهری فراهم سازد.

کلیدواژه ها:

مهندسی عمران شهری ، مدیریت پروژه های شهری ، الگوهای بومی ، شهرداری ها ، پروژه های عمرانی شهری ، توسعه شهری.