تحلیل اثرات اشعه ماورابنفش بر سلامت انسان با تاکید بر بیماری های پوستی (مطالعه موردی: بیمارستانی درمنطقه یک تهران)

با وجود نقش مثبت اشعه ماورابنفش در سنتز ویتامین D، مواجهه مفرط و بدون محافظت با آن به یکی از معضلات جدی سلامت عمومی تبدیل شده است. پژوهش حاضر با هدف تحلیل اثرات UV بر سلامت بیماران مراجعه کننده به بیمارستان در دوره های اوج تابش (۱۴۰۳-۱۴۰۴) و بررسی نقش عوامل فردی و شغلی در آسیب پذیری انجام شد. این مطالعه همبستگی روی ۱۱۶ بیمار با روش نمونه گیری هدفمند صورت گرفت. داده های شاخص UV از پایگاه NASA POWER و اطلاعات بیماران از پرونده های پزشکی استخراج شد. تحلیل با آزمون های کای دو، تی مستقل، ANOVA، شفه، من-کندال و خوشه بندی K-Means انجام پذیرفت. میانگین شاخص UV در تابستان ۱۴۰۳ و ۱۴۰۴ به ترتیب ۲.۳۸ و ۲.۱۵ بود و روند معناداری نشان نداد. میانگین سنی بیماران ۳۸.۴ سال بود و توزیع جنسی متعادل داشت. شایع ترین تشخیص ها شامل قرمزی پوست، ملاسما، سوختگی، درماتیت، کراتوز و آفتاب سوختگی بود. بین جنسیت و ابتلا به بیماری های مرتبط با UV ارتباط معناداری یافت نشد، اما میانگین سنی مردان (۴۵ سال) به طور معناداری بالاتر از زنان (۳۰ سال) بود. بیماران مبتلا به کراتوز آکتینیک، کراتوز و کارسینوم به طور معناداری مسن تر از سایر گروه ها ها بودند. خوشه بندی بیماران را به سه گروه سنی جوانان، میانسالان و سالمندان تقسیم کرد. از نظر شغلی، رانندگان و کارگران ساختمانی بیشترین فراوانی را داشتند. نتایج نشان می دهد که اثرات زیان بار UV با افزایش سن و مشاغل پرخطر تشدید می شود، در حالی که جنسیت به تنهایی نقش پیش بینی کننده ای ندارد. الگوی آسیب های مزمن در سالمندان موید اثر تجمعی مواجهه طولانی مدت است. پیشنهاد می شود مطالعات آینده با نمونه بزرگ تر و ثبت دقیق تر مدت مواجهه و رفتارهای محافظتی، به تدوین برنامه های پیشگیرانه هدفمند کمک کنند.

کلیدواژه ها:

اشعه ماورابنفش ، شاخص UV ، سلامت انسان ، آفتاب سوختگی ، کراتوز آکتینیک ، ملاسما ، بیماری های پوستی ، آسیب تجمعی UV