نقش واسطه ای خودتنظیمی یادگیری در رابطه بین سبک های فرزندپروری و پیشرفت تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش واسطه ای خودتنظیمی یادگیری در رابطه بین سبک های فرزندپروری و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی انجام شده است. روش پژوهش تحلیلی توصیفی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و بررسی منابع و مقالات معتبر داخلی و خارجی است. چارچوب نظری پژوهش بر پایه نظریه بامریند در طبقه بندی سبک های فرزندپروری به چهار سبک اقتدارگرایانه، استبدادی، سهل گیرانه و بی تفاوت، مدل های زیمرمن و بوکارتز در حوزه خودتنظیمی یادگیری، و نظریه خودتعیین گری دسی و ریان استوار است. یافته های پژوهش نشان می دهد سبک فرزندپروری اقتدارگرایانه از طریق تقویت مولفه های خودتنظیمی یادگیری نظیر هدف گذاری، نظارت بر خود، راهبردهای شناختی و انگیزه درونی، بیشترین تاثیر مثبت را بر پیشرفت تحصیلی دارد. در مقابل، سبک استبدادی و سبک سهل گیرانه از طریق تضعیف انگیزه و کاهش مهارت های خودتنظیمی، پیشرفت تحصیلی را به شکل منفی تحت تاثیر قرار می دهند. سبک بی تفاوت نیز با ایجاد خلا حمایتی و کاهش پیوند عاطفی، ضعیف ترین پیامدهای تحصیلی را در پی دارد. تحلیل مدل واسطه ای نشان می دهد خودتنظیمی یادگیری نقش میانجی معناداری در رابطه سبک های فرزندپروری با پیشرفت تحصیلی ایفا می کند و بخش قابل توجهی از این رابطه را تبیین می نماید. این یافته ها برای برنامه ریزان تربیتی، مشاوران مدرسه و والدین در جهت طراحی مداخلات موثر و ارتقای پیشرفت تحصیلی دانش آموزان کاربرد دارد.

کلیدواژه ها:

: خودتنظیمی یادگیری ، سبک های فرزندپروری ، پیشرفت تحصیلی ، نقش واسطه ای ، انگیزه درونی