نقش میانجی خودکارآمدی در رابطه بین حمایت معلم و تاب آوری تحصیلی

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش میانجی خودکارآمدی تحصیلی در رابطه بین حمایت معلم و تاب آوری تحصیلی دانش آموزان انجام شده است. این مطالعه از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی از نوع همبستگی با رویکرد مدل سازی معادلات ساختاری است. جامعه آماری پژوهش را کلیه دانش آموزان پسر مقطع متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۵-۱۴۰۴ تشکیل می دهند که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای و بر اساس فرمول کوکران، تعداد ۳۸۴ نفر از آنان به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای گردآوری داده ها از سه ابزار پرسشنامه حمایت معلم، پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی و پرسشنامه تاب آوری تحصیلی استفاده گردید. روایی محتوایی پرسشنامه ها با استفاده از نظر متخصصان و پایایی آن ها با محاسبه ضریب آلفای کرونباخ تایید شد. تجزیه و تحلیل داده ها در دو سطح توصیفی شامل محاسبه میانگین، انحراف معیار و ضرایب همبستگی و در سطح استنباطی با استفاده از مدل سازی معادلات ساختاری و روش بوت استرپ انجام گرفت. یافته های پژوهش نشان داد که حمایت معلم هم به طور مستقیم و هم به طور غیرمستقیم و از طریق خودکارآمدی تحصیلی بر تاب آوری تحصیلی دانش آموزان تاثیر مثبت و معناداری دارد و خودکارآمدی تحصیلی نقش میانجی جزئی در این رابطه ایفا می کند. همچنین، تمامی مسیرهای مستقیم و غیرمستقیم مدل پژوهش از لحاظ آماری معنادار بودند و مدل نهایی از برازش مطلوبی برخوردار بود. نتایج این پژوهش می تواند در طراحی برنامه های مداخله ای برای ارتقای تاب آوری تحصیلی دانش آموزان از طریق تقویت حمایت معلم و خودکارآمدی تحصیلی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

حمایت معلم ، خودکارآمدی تحصیلی ، تاب آوری تحصیلی ، دانش آموزان ، نقش میانجی.