تاثیر واقعیت مجازی بر ارتقای کیفیت ارزشیابی آموزشی در مدارس

زمینه و هدف: ارزشیابی آموزشی بر تشخیص نیازهای دانش آموزان، اصلاح تدریس و تصمیم های مدرسه اثر می گذارد. آزمون های متداول بیشتر محصول نهایی را می سنجند و برای مشاهده فرایند حل مسئله، اجرای مهارت و انتقال آموخته ها محدودیت دارند. واقعیت مجازی با ایجاد موقعیت های تعاملی و کنترل شده می تواند شواهد متنوعی از عملکرد ثبت کند. هدف این مقاله، بررسی تاثیر واقعیت مجازی بر کیفیت ارزشیابی مدارس و تبیین ظرفیت ها و الزامات آن است.روش: مطالعه با روش مرور روایتی ساختاریافته انجام شد. منابع معتبر فارسی و خارجی در پایگاه های علمی جست وجو و مقاله های داوری شده، مرورهای علمی، پژوهش های تجربی مدرسه ای و آثار مربوط به روایی، پایایی، بازخورد، ایمنی و عدالت بررسی شدند. منابع نامرتبط، تبلیغاتی و فاقد اطلاعات کتاب شناختی دقیق کنار گذاشته شدند.یافته ها: واقعیت مجازی می تواند اصالت ارزشیابی را افزایش دهد، مهارت عملی و شایستگی های پیچیده را در موقعیت شبیه سازی شده بسنجد، داده هایی مانند ترتیب اقدام، زمان و خطا را ثبت کند و بازخورد فوری ارائه دهد. بیشترین ارزش آن در علوم، آزمایشگاه، ریاضی فضایی، زبان و آموزش فنی است. بااین حال، شواهد ناهمگون اند و مهارت کار با دستگاه، بار شناختی، بیماری فضای مجازی، خطای فنی و نابرابری دسترسی می توانند اعتبار و عدالت را کاهش دهند.نتیجه گیری: واقعیت مجازی می تواند مکمل ارزشیابی تکوینی، تشخیصی و عملکردمحور باشد، اما جایگزین همه روش ها نیست. کاربرد رسمی آن باید به احراز روایی، پایایی، عدالت، ایمنی و وجود روش جایگزین مشروط شود. در ایران، اجرای آزمایشی، آموزش معلم، محتوای بومی و تلفیق شواهد مجازی با سایر روش ها توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

واقعیت مجازی ، ارزشیابی آموزشی ، ارزشیابی عملکردمحور ، ارزشیابی تکوینی ، کیفیت ارزشیابی ، مدارس.