نقش هوش مصنوعی در آموزش آداب اجتماعی و مهارت های بین فردی به کودکان اوتیسم

اختلال طیف اوتیسم یکی از اختلالات رشدی عصبی است که با چالش های قابل توجه در زمینه تعاملات اجتماعی، ارتباطات کلامی و غیرکلامی، درک هیجانات دیگران و شکل دهی روابط بین فردی همراه است. یکی از مهم ترین نیازهای آموزشی کودکان دارای اوتیسم، کسب مهارت های اجتماعی و آداب ارتباطی است؛ زیرا ضعف در این حوزه می تواند بر کیفیت زندگی، استقلال فردی و مشارکت اجتماعی آنان تاثیر منفی بگذارد. در سال های اخیر، پیشرفت های چشمگیر در حوزه هوش مصنوعی، فرصت های جدیدی را برای طراحی ابزارهای آموزشی شخصی سازی شده فراهم کرده است. فناوری های مبتنی بر هوش مصنوعی می توانند با تحلیل رفتار کودک، ارائه بازخورد فوری، شبیه سازی موقعیت های اجتماعی و تنظیم سطح آموزش متناسب با نیازهای فردی، نقش موثری در تقویت مهارت های بین فردی کودکان دارای اوتیسم ایفا کنند. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در آموزش آداب اجتماعی و مهارت های بین فردی به کودکان اوتیسم انجام شده است. روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی منابع علمی فارسی مرتبط با حوزه اوتیسم، فناوری های آموزشی و کاربردهای هوش مصنوعی در آموزش است. یافته های پژوهش نشان می دهد که استفاده هدفمند از فناوری های هوشمند می تواند موجب افزایش مشارکت اجتماعی، بهبود توانایی تشخیص هیجانات، ارتقای مهارت گفت وگو، کاهش اضطراب اجتماعی و افزایش استقلال کودکان دارای اوتیسم شود. با این حال، استفاده از این فناوری ها نیازمند توجه به ویژگی های فردی کودکان، نقش خانواده و متخصصان آموزشی و رعایت ملاحظات اخلاقی است. نتایج نشان می دهد که هوش مصنوعی می تواند به عنوان یک ابزار مکمل در کنار روش های سنتی آموزش، زمینه ای موثر برای رشد مهارت های اجتماعی کودکان اوتیسم فراهم کند.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، اختلال طیف اوتیسم ، مهارت های بین فردی ، آداب اجتماعی ، فناوری آموزشی ، کودکان اوتیسم