تبیین نقش یادگیری شبکه ای معلمان در تحول دانش پداگوژیک

در عصر حاضر، پویایی های ناشی از فناوری های نوین ارتباطی، الگوهای سنتی توسعه حرفه ای معلمان را به چالش کشیده است. دیگر کارگاه های آموزشی متمرکز و دوره های ضمن خدمت سنتی، پاسخگوی نیازهای لحظه ای و پیچیده کلاس های درس مدرن نیستند. در این میان، دانش پداگوژیک (Pedagogical Knowledge) به عنوان هسته مرکزی شایستگی های حرفه ای معلمان، نیازمند بازتعریف و تحول مداوم است. نظریه ارتباط گرایی (Connectivism) با معرفی مفهوم یادگیری شبکه ای (Networked Learning)، بستری را فراهم می کند که در آن معلمان از طریق اتصالات دیجیتال، جوامع یادگیری مجازی و تبادل تجربیات در بستر وب، دانش خود را به روزرسانی کنند. مسئله اصلی پژوهش حاضر این است که یادگیری شبکه ای معلمان چگونه و از طریق چه سازوکارهایی می تواند به تحول و بازسازی دانش پداگوژیک آن ها منجر شود و این تعاملات غیررسمی چه سهمی در بهبود کیفیت تدریس دارند.این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش اجرا، یک مطالعه آمیخته (کمی-کیفی) با طرح اکتشافی متوالی است. یافته های این مطالعه نشان می دهد که دانش پداگوژیک دیگر یک دارایی فردی و ایستا نیست، بلکه جریانی پویا و متصل به شبکه ای از منابع انسانی و غیرانسانی است. معلمان با عضویت در این شبکه ها، از مصرف کنندگان صرف دانش تحمیل شده از بالا به پایین، به تولیدکنندگان همکار در دانش پداگوژیک تبدیل می شوند. تحول دانش پداگوژیک از مجرای یادگیری شبکه ای به معلمان کمک می کند تا رویکردهای نوین تدریس را با سرعت بیشتری بومی سازی و در کلاس های خود پیاده سازی کنند. پیشنهاد می شود سیاست گذاران آموزشی و مدیران مدارس، به جای تمرکز بر دوره های صلب سنتی، بسترهای رسمی و نیمه رسمی را برای توسعه شبکه های یادگیری حرفه ای (PLNs) میان معلمان فراهم آورند و این نوع یادگیری غیررسمی را به عنوان بخشی از مسیر توسعه حرفه ای آنان به رسمیت بشناسند.