آموزش خودگردان در محیط های دیجیتال

آموزش خودگردان در محیط های دیجیتال به عنوان یکی از رویکردهای نوین در نظام های آموزشی معاصر، بر نقش فعال یادگیرنده در هدایت، برنامه ریزی و ارزیابی فرآیند یادگیری تاکید دارد. هدف این مقاله بررسی ابعاد مختلف آموزش خودگردان شامل مفهوم آن، ابزارهای دیجیتال پشتیبان، نقش معلم، ویژگی های دانش آموزان، چالش ها، فرصت ها و راهبردهای موثر در تقویت این نوع آموزش است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر اساس بررسی منابع علمی و مطالعات معتبر انجام شده است. یافته ها نشان می دهد که آموزش خودگردان در بستر فناوری های دیجیتال، امکان یادگیری انعطاف پذیر، شخصی سازی شده و مادام العمر را فراهم می سازد. ابزارهای دیجیتال نقش کلیدی در تسهیل دسترسی به منابع، افزایش تعامل و تقویت استقلال یادگیرندگان دارند. همچنین، نقش معلم از انتقال دهنده دانش به تسهیل گر و راهنمای یادگیری تغییر یافته و بر توسعه مهارت های خودتنظیمی و مسئولیت پذیری دانش آموزان تاکید دارد. در کنار این فرصت ها، چالش هایی مانند ضعف مهارت های خودمدیریتی، نابرابری در دسترسی به فناوری و کاهش تعاملات حضوری نیز مشاهده می شود. نتایج نشان می دهد که موفقیت آموزش خودگردان نیازمند توسعه مهارت های یادگیرندگان، به کارگیری راهبردهای آموزشی مناسب و استفاده هدفمند از فناوری های دیجیتال است. در مجموع، آموزش خودگردان در محیط های دیجیتال می تواند نقش مهمی در ارتقای کیفیت یادگیری و تربیت یادگیرندگان مستقل و توانمند ایفا کند.

کلیدواژه ها:

آموزش خودگردان ، محیط های دیجیتال ، یادگیری الکترونیکی ، خودتنظیمی ، یادگیری مادام العمر