نقش آموزش دینی در ارتقای سلامت روان و تاب آوری نوجوانان

دوره نوجوانی به دلیل تغییرات بنیادین زیستی و روانی، مرحله ای حساس در مسیر تحول شخصیتی است که سلامت روان و تاب آوری فرد را با چالش های جدی مواجه می سازد. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش آموزش دینی در ارتقای سلامت روان و تاب آوری نوجوانان انجام شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی-تحلیلی و به شیوه اسنادی است که با بررسی و تحلیل متون علمی و پیشینه پژوهش های داخلی و خارجی تدوین گردیده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که آموزه های دینی، زمانی که به صورت کاربردی و خردمندانه ارائه شوند، از طریق تقویت مولفه هایی همچون معنای زندگی، توکل و امید الهیاتی، به عنوان سازوکارهای محافظت کننده در برابر تنیدگی های محیطی عمل می کنند. نتایج این بررسی بیانگر آن است که گذار از آموزش های مناسکی و حافظه محور به سمت رویکردهای معنا محور و پاسخگو به نیازهای هویتی نوجوانان، اثربخشی این آموزش ها را در ارتقای تاب آوری و کاهش اختلالات روان شناختی به طور معناداری افزایش می دهد. در نهایت، راهکارهایی جهت یکپارچه سازی مفاهیم دینی در برنامه های مشاوره و نظام تربیتی مدارس پیشنهاد شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش دینی ، سلامت روان ، تاب آوری ، نوجوانان ، معنای زندگی ، روان شناسی تربیتی