سیاست گذاری آموزشی در برابر تغییرات اقلیمی: رویکردی بین رشته ای مبتنی بر سازگاری هوشمند

تغییرات اقلیمی به عنوان یکی از پیچیده ترین چالش های قرن حاضر، پیامدهای گسترده ای بر حوزه های مختلف از جمله آموزش و پرورش، کشاورزی، مدیریت شهری و سیاست گذاری دارد. پژوهش حاضر با رویکردی بین رشته ای و از نوع مروری–تحلیلی، نقش سیاست گذاری آموزشی را در تقویت ظرفیت سازگاری هوشمند با تبعات زیست محیطی تغییر اقلیم بررسی می کند. سازگاری هوشمند در این پژوهش به مثابه رویکردی یکپارچه تعریف می شود که فناوری های نوین، دانش بومی و مدیریت سیستماتیک را در خدمت حفاظت از محیط زیست قرار می دهد. مبانی نظری بر نظریه های مدیریت آموزشی، آموزش محیط زیست و حکمرانی تطبیقی استوار است. یافته ها نشان می دهد که سیاست گذاری آموزشی از طریق سه محور — بازطراحی برنامه درسی با رویکرد زیست محیطی، تقویت شایستگی های سازگاری در مدیران و معلمان، و ایجاد پیوند نهادی میان نظام آموزشی و نهادهای حکمرانی اقلیمی — می تواند نقشی محوری در گذار به سازگاری هوشمند ایفا کند. در پایان الگوی «مدیریت آموزشی اقلیم محور» به عنوان چارچوبی یکپارچه پیشنهاد می گردد.

کلیدواژه ها:

سازگاری هوشمند ، تغییر اقلیم ، سیاست گذاری آموزشی ، مدیریت آموزشی ، محیط زیست ، حکمرانی تطبیقی