مروری بر روش های نوین تدریس در دوره ابتدایی و تاثیر آن ها بر یادگیری دانش آموزان

تحولات گسترده در نظام های آموزشی طی دهه های اخیر موجب شده است که شیوه های سنتی تدریس دیگر پاسخگوی نیازهای یادگیری دانش آموزان نباشند. رشد سریع فناوری، تغییر ویژگی های شناختی و اجتماعی دانش آموزان، توسعه نظریه های نوین یادگیری و افزایش انتظارات جامعه از نظام تعلیم و تربیت، ضرورت بازنگری در روش های تدریس را بیش از گذشته آشکار کرده است. در گذشته، آموزش عمدتا بر انتقال مستقیم اطلاعات از معلم به دانش آموز استوار بود و نقش فراگیران بیشتر به دریافت کنندگان منفعل دانش محدود می شد. اما امروزه رویکردهای آموزشی بر یادگیری فعال، مشارکت دانش آموزان، پرورش تفکر انتقادی، حل مسئله، خلاقیت و همکاری گروهی تاکید دارند و معلم را از انتقال دهنده صرف اطلاعات به تسهیل گر فرآیند یادگیری تبدیل کرده اند.دوره ابتدایی مهم ترین مقطع آموزشی در شکل گیری شخصیت، نگرش ها، مهارت های شناختی و اجتماعی کودکان محسوب می شود. کیفیت آموزش در این دوره می تواند آثار بلندمدتی بر موفقیت تحصیلی، انگیزش یادگیری، اعتمادبه نفس و حتی آینده شغلی افراد داشته باشد. ازاین رو انتخاب روش های تدریس متناسب با ویژگی های رشدی دانش آموزان ابتدایی اهمیت فراوانی دارد. اگر شیوه های تدریس نتوانند کنجکاوی طبیعی کودکان را تقویت کنند، یادگیری به فعالیتی منفعل و حافظه محور تبدیل می شود و دانش آموزان فرصت تجربه یادگیری عمیق را از دست خواهند داد.