خودشفقتی به عنوان راهبردی برای ارتقای سلامت روان و کیفیت یادگیری در شرایط بحران: مطالعه ای بر چالش های پس از جنگ، ناترازی انرژی و اختلالات آموزشی

هدف از این پژوهش بررسی نقش خودشفقتی به عنوان یکی از مهم ترین منابع روان شناختی در ارتقای سلامت روان و بهبود کیفیت یادگیری در شرایط بحرانی، با تاکید بر پیامدهای ناشی از جنگ، ناترازی انرژی و اختلالات آموزشی است. در سال های اخیر، وقوع بحران های متوالی در ابعاد اجتماعی، اقتصادی و آموزشی، فشارهای روانی گسترده ای را بر دانش آموزان، دانشجویان، معلمان و سایر فعالان نظام آموزشی تحمیل کرده است. تداوم این شرایط، علاوه بر افزایش اضطراب، فرسودگی روانی، کاهش انگیزش تحصیلی و افت عملکرد آموزشی، زمینه کاهش تاب آوری و افزایش آسیب های روانی را نیز فراهم ساخته است. در چنین شرایطی، خودشفقتی به عنوان رویکردی مبتنی بر پذیرش آگاهانه تجربه های دشوار، مهربانی با خویشتن و درک مشترک بودن رنج های انسانی، می تواند نقش موثری در کاهش پیامدهای منفی بحران ها ایفا کند. این پژوهش با رویکردی کاربردی و با استفاده از روش همبستگی مبتنی بر الگوی معادلات ساختاری انجام شده است. جامعه آماری شامل معلمان، دانشجویان و دانش آموزان دوره متوسطه بوده و داده ها از طریق پرسشنامه های استاندارد گردآوری و تحلیل شده اند. یافته های پژوهش نشان داد که خودشفقتی دارای رابطه مثبت و معنادار با سلامت روان، کیفیت یادگیری، انگیزش تحصیلی و تاب آوری بوده و هم زمان موجب کاهش اضطراب، استرس و فرسودگی روانی می شود. همچنین سلامت روان نقش میانجی در رابطه میان خودشفقتی و کیفیت یادگیری ایفا می کند. نتایج این پژوهش بیانگر آن است که توسعه برنامه های آموزشی مبتنی بر خودشفقتی می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر در مدیریت بحران های آموزشی، افزایش سازگاری روان شناختی و ارتقای کیفیت فرایند یاددهی و یادگیری مورد استفاده سیاست گذاران، مدیران و برنامه ریزان آموزشی قرار گیرد.