استفاده از مشارکت نوجوانان بر طراحی مدرسه و تاثیر آن در بازدهی بیش تر یادگیری

در رویکردهای نوین آموزشی، محیط مدرسه دیگر تنها یک ظرف فیزیکی برای انتقال دانش محسوب نمی شود، بلکه به عنوان «معلم سوم» شناخته می شود که بر روند یادگیری تاثیر مستقیم دارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مشارکت نوجوانان در فرآیند طراحی محیط های آموزشی انجام شده است. فرضیه اصلی بر این است که زمانی که نوجوانان به عنوان ذینفعان اصلی، در طراحی فضاهای یادگیری (از جمله چیدمان کلاس ها، مناطق استراحت و فضاهای تعاملی) مشارکت می کنند، میزان تعلق خاطر و مسئولیت پذیری آن ها نسبت به محیط آموزشی به شدت افزایش می یابد. یافته های تحلیل ها نشان می دهد که این نوع مشارکت، از طریق سه مکانیسم اصلی منجر به افزایش بازدهی یادگیری می شود: نخست، کاهش اضطراب محیطی؛ چرا که فضا با نیازهای روان شناختی و رفتاری آن ها همخوانی دارد. دوم، افزایش انگیزه درونی؛ به دلیل احساس قدرت و عاملیت در کنترل محیط پیرامون و سوم، بهبود مهارت های اجتماعی-عاطفی؛ که از طریق همکاری در فرآیند طراحی حاصل می شود. در نهایت، محیط هایی که بر اساس نیازهای واقعی نوجوانان طراحی شده اند، به جای تمرکز بر کنترلگری، بر «یادگیری اکتشافی» و «تفکر انتقادی» تمرکز دارند که این امر مستقیما منجر به بهبود شاخص های عملکرد تحصیلی و کیفیت یادگیری عمیق می گردد.

کلیدواژه ها:

یادگیری ، بازدهی ، تاثیر ، مدرسه ، طراحی ، نوجوانان ، مشارکت