تحلیل و گروه بندی سنگ مخازن کربناته با روش Pittman؛ مطالعه موردی یکی از میادین نفتی جنوب غربی ایران

گروه بندی سنگ یکی از مراحل اساسی در توصیف مخازن هیدروکربنی است که هدف آن کاهش پیچیدگی های ناشی از ناهمگنی مخزن و ایجاد واحدهای هیدرولیکی همگن برای بهبود دقت مدل های پتروفیزیکی و شبیه سازی جریان سیال می باشد. در مخازن کربناته، به دلیل تنوع شدید بافت سنگ، تغییرات دیاژنزی و پیچیدگی سیستم تخلخل، تعیین روابط پایدار میان تخلخل و تراوایی همواره با عدم قطعیت همراه بوده و نیاز به روش های موثرتر برای تحلیل کیفیت مخزن وجود دارد. در این پژوهش، کارایی روش تجربیPittman در گروه بندی سنگ های یک مخزن کربناته مورد بررسی قرار گرفته است. این روش با استفاده از داده های متداول مغزه شامل تخلخل و تراوایی، اقدام به برآورد غیرمستقیم ویژگی های گلوگاه های منفذی کرده و بر اساس آن سنگ ها را به واحدهای هیدرولیکی با رفتار مشابه طبقه بندی می کند. هدف اصلی این مطالعه، ارزیابی توانایی روش Pittman در تفکیک واحدهای سنگی همگن و بررسی میزان کارایی آن در بازنمایی کیفیت مخزن است. برای این منظور، داده های مغزه مربوط به تخلخل و تراوایی مورد تحلیل قرار گرفته و روابط تجربی بین این دو پارامتر مورد بررسی قرار گرفت. سپس با استفاده از چارچوب پیشنهادیPittman، گروه های سنگی تعریف شده و تغییرات کیفیت مخزن در هر گروه ارزیابی شد. عملکرد این روش بر اساس میزان کاهش پراکندگی روابط تخلخل–تراوایی، توانایی در تفکیک واحدهای هیدرولیکی و قابلیت نمایش روند تغییرات کیفیت مخزن مورد بررسی قرار گرفت. نتایج نشان می دهد که روش Pittman قادر است تا حد قابل قبولی ناهمگنی مخزن را ساده سازی کرده و واحدهای سنگی با رفتار هیدرولیکی مشابه را تفکیک نماید. با این حال، دقت و پایداری نتایج به کیفیت داده های ورودی و میزان پیچیدگی سیستم تخلخل در مخزن وابسته است. این مطالعه نشان می دهد که روش Pittman می تواند به عنوان یک ابزار سریع و کاربردی در مطالعات اولیه مشخصه سازی مخازن کربناته مورد استفاده قرار گیرد، اما در مخازن بسیار ناهمگن، استفاده از آن نیازمند بررسی تکمیلی و کنترل عدم قطعیت است.

کلیدواژه ها:

گروه بندی سنگ ، مخازن کربناته ، Pittman ، تخلخل و تراوایی