بررسی تاثیر هوش مصنوعی و محیط های واقعیت ترکیبی در فرآیند تدریس معلمان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر هوش مصنوعی و محیط های واقعیت ترکیبی بر فرایند تدریس معلمان، به روش مرور نظام مند و فراتحلیل با پیروی از دستورالعمل پریزما انجام شده است. از میان مقالات منتخب از پایگاه های داده معتبر در بازه زمانی پانزده سال اخیر، مقالاتی برای فراتحلیل نهایی انتخاب گردید. یافته ها نشان داد که ترکیب هوش مصنوعی و واقعیت ترکیبی بالاترین تاثیر را بر کیفیت یادگیری داشته و عامل های هوش مصنوعی مجسم، یادگیری فعال و خودتنظیم شده را تسهیل می کنند. عوامل آموزشی، زمانی-استفاده ای و سازمانی به عنوان متغیرهای کلیدی موفقیت شناسایی شدند. چالش های اصلی در چهار سطح زیرساختی، آموزشی، یادگیرنده محور و اخلاقی دسته بندی گردید که مهم ترین آنها کمبود دانش معلمان، شکاف دیجیتال و خطر تضعیف عاملیت معلم است. با وجود آنکه بیش از نیمی از معلمان هوش مصنوعی را فرصت می دانند، اما بیش از نیمی دیگر هرگز از آن استفاده نکرده اند. مدل عملکرد تاملی آگاهانه و نظام مند به عنوان چارچوبی برای حفظ عاملیت معلم معرفی شده است. یافته ها با چارچوب نظری تنظیم مشترک انسان-هوش مصنوعی در یادگیری همسو بوده و دلالت های عملی آن شامل سرمایه گذاری در زیرساخت ها، توانمندسازی معلمان و تدوین سیاست های اخلاقی می باشد. با وجود محدودیت هایی چون تمرکز بر آموزش عالی و کشورهای توسعه یافته، پژوهش نشان می دهد آینده آموزش در هم افزایی هوشمندانه معلم و هوش مصنوعی نهفته است.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، واقعیت ترکیبی ، فرایند تدریس ، عاملیت معلم ، یادگیری خودتنظیم شده