معماری، فرهنگ و آموزش: تحلیل انتقادی کتاب «جهت گیری الهی–فرهنگی در تدریس رشته معماری»

آموزش معماری در دهه های اخیر از رویکردهای صرفا فنی فاصله گرفته و به سوی توجه بیشتر به ابعاد فرهنگی، اجتماعی، اخلاقی و هویتی حرکت کرده است. در این میان، کتاب «جهت گیری الهی–فرهنگی در تدریس رشته معماری» تلاشی برای بازتعریف اهداف آموزش معماری در چارچوب ارزش های فرهنگی و الهی به شمار می رود. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی–تحلیلی و از طریق مطالعه اسنادی، به بررسی انتقادی مبانی نظری، اهداف آموزشی و دیدگاه های مطرح شده در این کتاب می پردازد. نتایج نشان می دهد که تاکید بر هویت فرهنگی، مسئولیت اخلاقی معماران، نقد رویکرد صرفا تکنیکی و تلاش برای بومی سازی آموزش معماری از مهم ترین نقاط قوت اثر محسوب می شود. در مقابل، ابهام در برخی مفاهیم کلیدی، محدود بودن شواهد تجربی، غلبه برخی رویکردهای هنجاری و تعامل محدود با نظریه های معاصر معماری از جمله چالش های قابل طرح درباره این اثر هستند. یافته های پژوهش بیانگر آن است که موفقیت رویکرد الهی–فرهنگی در آموزش معماری مستلزم ارائه چارچوب های نظری روشن، روش های آموزشی عملی و پشتوانه های پژوهشی معتبر است. این مقاله می کوشد ضمن ارزیابی منصفانه اثر، زمینه ای برای گفت وگوی علمی درباره نسبت میان آموزش معماری، فرهنگ و ارزش های اجتماعی فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

آموزش معماری ، هویت فرهنگی ، اخلاق حرفه ای ، معماری بومی ، جهت گیری الهی–فرهنگی ، نقد کتاب.