تحلیل زبان وگفتمان عرفانی در« یک گفتمان از فصل اول تمهیدات عین القضات» بانظریه های نشانه معناشناختی مکتب روایی پاریس

زبان عرفانی، زبانی چندلایه، استعاری و تاویلی است که در بستر تجربه ی باطنی و سلوک شخصی شکل می گیرد.متن عرفانی ،به ویژه در آثار کلاسیک فارسی،بستری سرشاراز نظام نشانه ای و معنا شناختی است که برای انتقال تجربه های شهودی و باطنی عرفا به کار می رود. تمهیدات عین القضات همدانی، از مهم ترین متون عرفانی سده ششم هجری، نمونه ای بارز از کاربست زبان عرفانی است. هدف این پژوهش، تحلیل نشانه-معناشناختی زبان عرفانی در تمهیدات بر اساس رویکرد مکتب روایی پاریس است. نتایج نشان می دهد که زبان عین القضات بر اساس تنش های معنایی، حرکت از دال های عرفی به دلالت های تاویلی، و تاکید بر گسست معنا از دال های قراردادی استوار است.

کلیدواژه ها:

متن تمهیدات ، نشانه- معنا شناسی ، مکتب روایی پاریس ، زبان عرفانی