نقش آموزش مجازی در تقویت خودتنظیمی، خودکارآمدی و سلامت روان دانش آموزان با تاکید بر نقش معلمان

آموزش مجازی در سال های اخیر به یکی از مهم ترین شیوه های آموزش در نظام های آموزشی تبدیل شده و نقش آن در ارتقای کیفیت یادگیری و رشد ابعاد مختلف شخصیتی دانش آموزان بیش از گذشته مورد توجه قرار گرفته است. پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش آموزش مجازی در تقویت خودتنظیمی، خودکارآمدی و سلامت روان دانش آموزان با تاکید بر نقش معلمان انجام شد. این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، کیفی با رویکرد تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای است. اطلاعات مورد نیاز از طریق بررسی منابع علمی، مقالات پژوهشی و اسناد معتبر گردآوری و با روش تحلیل محتوای کیفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نشان داد که آموزش مجازی، در صورت برخورداری از برنامه ریزی مناسب، محتوای آموزشی هدفمند و تعامل موثر میان معلم و دانش آموز، می تواند موجب تقویت مهارت های خودتنظیمی، افزایش خودکارآمدی، ارتقای انگیزش تحصیلی و بهبود سلامت روان دانش آموزان شود. همچنین نتایج بیانگر آن است که معلمان با طراحی فعالیت های آموزشی تعاملی، ارائه بازخوردهای مستمر، حمایت عاطفی، آموزش مهارت های یادگیری و ایجاد محیطی امن و انگیزه بخش، نقش اساسی در افزایش اثربخشی آموزش مجازی دارند. در مجموع، موفقیت آموزش مجازی بیش از آنکه به فناوری وابسته باشد، به کیفیت عملکرد معلمان، تعاملات آموزشی و توجه هم زمان به نیازهای شناختی، انگیزشی و روان شناختی دانش آموزان بستگی دارد.

کلیدواژه ها:

آموزش مجازی ، خودتنظیمی ، خودکارآمدی ، سلامت روان ، معلمان.