پژوهشی در زمینه اثرگذاری زبان و ادبیات فارسی بر تقویت و تربیت ذهنی دانش آموزان

این پژوهش با هدف تبیین نقش زبانی و ادبیات فارسی در فرآیند تربیت ذهن و ارتقای توانمندی های شناختی دانش آموزان انجام شده است. با بهره گیری از روش توصیفی-تحلیلی و مرور نظام مند متون، پژوهش حاضر به بررسی پیوند میان غنای زبانی و توسعه مهارت های تفکر انتقادی، استدلال و خلاقیت می پردازد. یافته های تحقیق نشان می دهد که ادبیات فارسی تنها به مثابه ابزاری برای انتقال دانش فرهنگی، بلکه به عنوان یک اسکلت بندی شناختی عمل می کند که از طریق مفاهیمی چون استعاره، روایت گری و زیبایی شناسی، باعث سازماندهی افکار، تقویت حافظه و رشد هوش هیجانی می گردد. همچنین، نتایج حاکی از آن است که گذار از تدریس سنتی به رویکردهای فعال و چندرسانه ای، می تواند شکاف میان دانش زبانی و کاربرد ذهنی را کاهش دهد. در نهایت، این مطالعه بر ضرورت بازنگری در برنامه های درسی جهت تمرکز بر «ادبیات به مثابه ابزار تفکر» تاکید می ورزد تا پتانسیل های تربیتی زبان در تربیت نسل آینده شکوفا گردد.

کلیدواژه ها:

زبان فارسی ، تربیت ذهن ، ادبیات فارسی ، توانمندی های شناختی ، تفکر انتقادی ، برنامه ریزی درسی.