بررسی کیفی نقش رابط حرفه ای و تعاملات بین فردی در توسعه همکاری سازمانی کارکنان حمل و نقل

این پژوهش با هدف واکاوی نقش روابط حرفه ای و تعاملات بین فردی در توسعه همکاری سازمانی میان کارکنان بخش حمل ونقل انجام شده است. با توجه به پیچیدگی روزافزون زنجیره تامین و ماهیت پرفشار محیط های عملیاتی حمل ونقل، درک سازوکارهای انسانی که زیربنای همکاری های اثربخش هستند، برای ارتقای بهره وری و کاهش خطاهای عملیاتی ضرورتی حیاتی دارد. پژوهش حاضر با اتخاذ رویکرد کیفی و بهره گیری از روش تحلیل محتوای مصاحبه های نیمه ساختاریافته، دیدگاه های عمیق ۱۵ نفر از کارکنان با سوابق متنوع در بخش های عملیاتی و مدیریتی را مورد بررسی قرار داد. یافته های پژوهش نشان می دهد که روابط حرفه ای و تعاملات بین فردی، ستون فقرات همکاری سازمانی در این حوزه را تشکیل می دهند. نتایج حاصل از تحلیل مضامین استخراج شده بیانگر آن است که همکاری های اثربخش زمانی شکل می گیرند که تعاملات از قالب های رسمی و خشک اداری به سمت روابط مبتنی بر «اعتماد حرفه ای» حرکت کنند. یکی از یافته های کلیدی پژوهش، نقش تعیین کننده «قابلیت اتکا به همکار» در محیط های عملیاتی است؛ به گونه ای که پیش بینی پذیری رفتار همکاران، موجب کاهش استرس ناشی از عدم قطعیت و تمرکز بیشتر بر اهداف مشترک نظیر ایمنی و زمان بندی می شود. علاوه بر این، تعاملات غیررسمی و ارتباطات باز، برخلاف تصورات رایج، به عنوان میانجی مهمی در تسهیل تبادل اطلاعات حیاتی در لحظات بحرانی و کاهش تعارضات عمل می کنند. همچنین، نقش الگوی رفتاری رهبری در ایجاد بستری از «مسئولیت پذیری جمعی» برجسته شد، به طوری که رویکردهای حمایتی و مشارکت جویانه مدیران، کارکنان را از حالت واحدهای مجزا به اعضای یک سیستم واحد تبدیل می کند. در نهایت، این مطالعه پیشنهاد می کند که توسعه همکاری در بخش حمل ونقل مستلزم گذار از مدیریت مبتنی بر دستور به سمت مدیریت مبتنی بر تعامل و تقویت پیوندهای انسانی است.

کلیدواژه ها:

همکاری سازمانی ، روابط حرفه ای ، تعاملات بین فردی ، اعتماد حرفه ای ، کارکنان حمل ونقل.