ارزیابی عوامل شخصی و سازمانی موثر بر شکل گیری تحلیل رفتگی شغلی کارکنان بخش حمل ونقل

تحلیل رفتگی شغلی به عنوان یکی از چالش های جدی در مدیریت منابع انسانی، می تواند منجر به کاهش بهره وری، افزایش خطاهای عملیاتی و کاهش سلامت روان کارکنان شود. در صنایع حساس و با ریسک بالای عملیاتی، مانند بخش حمل ونقل، این پدیده با پیچیدگی های بیشتری همراه است، زیرا کارکنان همزمان با فشارهای روانی ناشی از مسئولیت پذیری و شرایط سخت محیطی مواجه هستند. هدف از پژوهش حاضر، ارزیابی و شناسایی عوامل شخصی و سازمانی موثر بر شکل گیری تحلیل رفتگی شغلی در میان کارکنان بخش حمل ونقل است. این پژوهش با استفاده از روش کیفی و با بهره گیری از رویکرد تحلیل محتوای مصاحبه های نیمه ساختاریافته، انجام شده است. جامعه آماری پژوهش را کارکنان متخصص و فعال در بخش حمل ونقل تشکیل می دهند و داده ها از طریق مصاحبه های عمیق با ۱۲ نفر از کارکنان این حوزه گردآوری گردید. نتایج حاصل از تحلیل داده ها نشان داد که تحلیل رفتگی شغلی در این بخش، محصول تعامل پیچیده میان عوامل درونی فردی و ساختارهای بیرونی سازمان است. یافته های پژوهش نشان داد که در بخش عوامل شخصی، تنش های ناشی از مسئولیت پذیری مفرط در قبال امنیت مسافر، خستگی هیجانی، تعارض میان نقش های شغلی و خانوادگی و فرسایش جسمانی (مانند دردهای مزمن) از پیشران های اصلی این پدیده هستند. در بخش عوامل سازمانی، فقدان سیستم های حمایت روانی، عدم شفافیت در مسیرهای ارتقای شغلی، ساختارهای ناکارآمد در مدیریت شیفت ها و کمبود تسهیلات رفاهی و ابزارهای مدرن، نقش شتاب دهنده را در ایجاد احساس بی ارزشی و بی هدفی در کارکنان ایفا می کنند. نتیجه گیری پژوهش حاکی از آن است که برای مقابله با تحلیل رفتگی شغلی در این صنعت، سازمان ها نباید تنها بر جنبه های فنی تمرکز کنند، بلکه باید با استقرار سیستم های حمایت اجتماعی سازمانی، بازنگری در ساختار کاری برای ایجاد تعادل بین کار و زندگی، و شفاف سازی مسیرهای رشد شغلی، به بازسازی سلامت روانی و انگیزه کارکنان بپردازند. این اقدامات نه تنها سلامت فردی را ارتقا می دهد، بلکه پایداری عملیاتی و کاهش ریسک های شغلی را نیز در سازمان تضمین خواهد کرد.

کلیدواژه ها:

تحلیل رفتگی شغلی ، بخش حمل ونقل ، عوامل سازمانی ، عوامل شخصی ، سلامت روانی شغلی