تاثیر کلاس های مجازی بر عملکرد اجرایی و عملکرد تحصیلی دانش آموزان اختلال کمبود توجه/بیش فعالی: شناسایی خلاهای پژوهشی و جهت گیری های آینده

گسترش سریع آموزش دیجیتال، پرسش های اساسی را درباره تاثیر محیط های یادگیری مجازی بر دانش آموزان مبتلا به اختلال کمبود توجه-بیش فعالی، به ویژه در زمینه کارکردهای اجرایی و عملکرد تحصیلی آنان، مطرح ساخته است. این مرور روایتی، ادبیات بین المللی و ایرانی را برای بررسی تاثیر کلاس های مجازی بر حافظه کاری، کنترل مهاری و انعطاف پذیری شناختی در دانش آموزان مبتلا به اختلال کمبود توجه-بیش فعالی تلفیق می کند و همزمان شکاف های پژوهشی موجود را شناسایی و جهت گیری های آتی را پیشنهاد می نماید. این مرور سیر تحول از مطالعات بنیادین عصب روان شناختی تا پژوهش های معاصر در مورد یادگیری فناوری واسطه را که با همه گیری کووید-۱۹ شتاب یافته است، دنبال می کند. یافته های کلیدی نشان می دهد که پلتفرم های مجازی اغلب خواسته های شناختی موجود را تشدید می کنند نه اینکه آن ها را کاهش دهند، و به دلیل فقدان ساختار فیزیکی و داربست های اجتماعی فوری، فشار نا متناسبی بر کارکردهای اجرایی وارد می آورند. پژوهش های بین المللی به طور مداوم نشان می دهد که دانش آموزان مبتلا به اختلال کمبود توجه-بیش فعالی در تنظیمات یادگیری از راه دور، در مقایسه با همسالان دارای الگوی عصبی معمول، دشواری های بیشتری در توجه، تکمیل تکالیف و پیشرفت تحصیلی تجربه می کنند. با این حال، یافته ها در مورد این که آیا محیط های مجازی از طریق سرعت بندی شخصی شده و کاهش اشباع حسی، چالش ها را تشدید می کنند یا بالقوه تعدیل می نمایند، همچنان ناهمگون باقی مانده است. نکته حائز اهمیت آن که این مرور، کمبود قابل توجه پژوهش را در ایران آشکار می سازد، جایی که شواهد بومی شده در مورد یادگیری مجازی برای دانش آموزان مبتلا به اختلال کمبود توجه-بیش فعالی، با وجود استقرار روزافزون آموزش دیجیتال، همچنان محدود است. مقاله در پایان نتیجه می گیرد که مشارکت علمی مستمر با این موضوع برای پرورش نظام های آموزشی فراگیر که واقعا تنوع شناختی را در دنیای روزافزون دیجیتال مورد توجه قرار دهند، ضروری خواهد بود.