بررسی نقش مدیریت مدرسه محور بر خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی

مدیریت مدرسه محور یکی از رویکردهای نوین در نظام های آموزشی است که با انتقال بخشی از اختیارات تصمیم گیری از سطوح متمرکز به سطح مدرسه، زمینه مشارکت فعال مدیران، معلمان، دانش آموزان و والدین را فراهم می سازد. این رویکرد در پی آن است که با افزایش انعطاف پذیری مدیریتی، ارتقای پاسخگویی و بهبود کیفیت تصمیم گیری های آموزشی، شرایطی فراهم آورد که فرایند یاددهی–یادگیری متناسب با نیازهای واقعی دانش آموزان سامان یابد. از سوی دیگر، خودکارآمدی به عنوان یکی از مهم ترین سازه های روان شناختی، نقش تعیین کننده ای در انگیزش، پشتکار و عملکرد تحصیلی دانش آموزان دارد. هدف این مقاله بررسی نقش مدیریت مدرسه محور بر خودکارآمدی و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع ابتدایی است. این پژوهش از نوع توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر مرور منابع و ادبیات نظری انجام شده است. یافته های نظری نشان می دهد که مدیریت مدرسه محور از طریق تقویت مشارکت، ایجاد محیط یادگیری حمایت گر، افزایش هماهنگی میان ارکان مدرسه و فراهم سازی فرصت های تجربه موفقیت، می تواند خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان را ارتقا دهد و در نتیجه، به بهبود پیشرفت تحصیلی آنان منجر شود. بر این اساس، استقرار موثر مدیریت مدرسه محور در مدارس ابتدایی مستلزم توانمندسازی مدیران، تقویت نقش معلمان، جلب مشارکت والدین و طراحی سازوکارهای حمایتی و نظارتی کارآمد است.

کلیدواژه ها:

مدیریت مدرسه محور ، خودکارآمدی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، مدیریت آموزشی.