رابطه هویت زبانی با انگیزش یادگیری فارسی در دانش آموزان مناطق دوزبانه

رابطه میان هویت زبانی و انگیزش یادگیری زبان فارسی در دانش آموزان مناطق دوزبانه، یکی از عوامل بنیادین در موفقیت تحصیلی و کیفیت یادگیری آنان است. این پژوهش با هدف بررسی تاثیر احساس تعلق زبانی و میزان هم پوشانی هویت فردی اجتماعی با زبان فارسی بر انگیزش درونی و بیرونی دانش آموزان انجام شده است. نتایج نشان می دهد دانش آموزانی که هویت زبانی خود را در پیوندی مثبت با زبان فارسی تجربه می کنند، از انگیزش درونی بالاتری برای یادگیری برخوردارند و زبان را نه صرفا یک ابزار آموزشی، بلکه بخشی از مسیر رشد شخصی و اجتماعی خود می دانند. در مقابل، هنگامی که فاصله هویتی میان زبان مادری و زبان فارسی افزایش می یابد، انگیزش یادگیری بیشتر به عوامل بیرونی مانند نمره، اجبار مدرسه یا فشار اجتماعی وابسته می شود. تحلیل داده ها نشان می دهد تقویت هویت زبانی از طریق آموزش چند فرهنگی، احترام به زبان مادری و ایجاد پیوندهای عاطفی با زبان فارسی، می تواند به افزایش انگیزش یادگیری و بهبود عملکرد تحصیلی منجر شود. همچنین، نقش معلمان در ایجاد فضای آموزشی همدلانه و توجه به تفاوت های زبانی دانش آموزان، عاملی تعیین کننده در شکل گیری نگرش مثبت نسبت به زبان فارسی است.

کلیدواژه ها:

هویت زبانی ، انگیزش یادگیری ، دوزبانگی ، زبان فارسی