راهنمای تست های حرارتی ماهواره های فضایی از تئوری تا استانداردهای ECSS و NASA

سیستم کنترل حرارت یکی از مهم ترین زیرسیستم های ماهواره های فضایی می باشد که وظیفه حفظ دمای قطعات و اجزاء در محدوده دمای مجازشان در کل طول عمر ماموریت ماهواره را دارد. با توجه به اینکه در فضا امکان تعمیر وجود ندارد پس اطمینان از درست کار کردن این زیر سیستم بسیار حیاتی هست در موفقیت ماموریت . در این مقاله ابتدا به اهمیت و ضرورت انجام تست های حرارتی در فاز های مختلف پروژه پرداخته شده و سه نوع تست اصلی مثل تست خلا حرارتی (TVAC) با هدف کشف عیوب ساخت و مونتاژ در محیط خلا و تست سیکل حرارتی با هدف برسی مقاومت در برابر خستگی ناشی از انبساط و انقباض پی در پی و تست تعادل حرارتی برای راستی آزمایی مدل های ریاضی انجام شده و بررسی توانایی سیستم ما در حفظ دما در شرایط پایدار معرفی شده است.همچنین فلسفه های مدل سازی شامل رویکرد نمونه اولیه و رویکرد پرواز آزمون ، انواع مدل های سخت افزاری از HTM تا مدل پروازی و کاربرد هر یک از آن ها در فرایند تست گفته شده است.به علاوه در ادامه مراکز تست اروپا مثل ESTEC، IABG و INTESPACE معرفی شده اند و ساختار استاندارد اروپایی ECSS و امریکایی ناسا و بین المللی ISO برسی شده اند و توضیحاتی درمورد ساختار آنها بیان شده . در نهایت مفهوم سفارشی سازی استاندارد ها به عنوان رویکرد انعطاف پذیری برای نیازمندی های خاص توضیح داده شده. نتایج نشان می دهد که اجرای منظم و درست این تست ها با رعایت استانداردهای معتبر بسیار پر اهمیت و واجب هست برای تضمین عملکرد موفق سیستم و افزایش طول عمر مفید ماهواره در محیط سخت فضا.

کلیدواژه ها:

استاندارد ناسا ، خلا حرارتی ، سیکل حرارتی ، تعادل حرارتی ، استاندارد اروپایی ECSS