بررسی و بهینه سازی عملکرد فرازآوری گازی در یک میدان نفتی با استفاده از تحلیل داده های عملیاتی

فرازآوری گازی یکی از مهم ترین و پرکاربردترین روش های فرازآوری مصنوعی در میادین نفتی به شمار می رود که با تزریق گاز به درون ستون سیال در چاه، باعث کاهش چگالی مخلوط سیال و در نتیجه افزایش توان تولید چاه می شود. عملکرد این سیستم به عوامل عملیاتی مختلفی از جمله نرخ تزریق گاز، فشار سرچاهی، فشار ته چاهی و ویژگی های سیال مخزن وابسته است. در این پژوهش عملکرد سیستم فرازآوری گازی در تعدادی از چاه های تولیدی یک میدان نفتی با استفاده از داده های عملیاتی مورد بررسی قرار گرفته است. برای این منظور مجموعه ای شامل ۲۹۲۰ رکورد داده عملیاتی مربوط به ۸ حلقه چاه جمع آوری و پس از حذف داده های پرت مورد تحلیل آماری قرار گرفت. در این مطالعه از روش های آماری و تحلیل همبستگی به منظور بررسی ارتباط بین متغیرهای عملیاتی و نرخ تولید نفت استفاده شد. نتایج تحلیل ها نشان داد که نرخ تزریق گاز بیشترین همبستگی مثبت را با تولید نفت دارد، در حالی که افزایش فشار سرچاهی و برش آب تاثیر منفی بر عملکرد تولیدی چاه ها دارد. همچنین ارزیابی حساسیت پارامترهای عملیاتی نشان داد که با تنظیم مناسب نرخ تزریق گاز می توان بدون نیاز به حفاری چاه های جدید، به بهبود قابل توجهی در تولید دست یافت. نتایج این پژوهش می تواند به عنوان ابزاری کاربردی برای بهینه سازی عملکرد سیستم فرازآوری گازی و مدیریت بهتر تولید در میادین نفتی مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

فرازآوری گازی ، بهینه سازی تولید ، تحلیل داده های عملیاتی ، چاه نفت ، مهندسی بهره برداری