سیاست های منابع انسانی و خلق سازمان بی تفاوت

زمینه و هدف: پارادوکس مدیریت منابع انسانی مدرن در این واقعیت نهفته است که بسیاری از سیاست هایی که به نام توانمندسازی کارکنان طراحی می شوند، در عمل به تولید بی تفاوتی سازمانی می انجامند. هدف این مطالعه، تحلیل انتقادی فرایند تبدیل سیاست های منابع انسانی به ماشین خلق سازمان بی تفاوت است.روش شناسی: این پژوهش به شیوه مرور نظام مند روایتی و با تحلیل انتقادی ادبیات حوزه مدیریت منابع انسانی و رفتار سازمانی انجام شده است. با جستجو در پایگاه های علمی معتبر داخلی و بین المللی، ۴۷ مقاله مرتبط با کلیدواژه های بی تفاوتی سازمانی، سکوت سازمانی و سیاست های منابع انسانی انتخاب و با رویکرد تحلیل مضمون بررسی شدند.یافته ها: تحلیل یافته ها نشان می دهد که پنج سازوکار اصلی در تبدیل سیاست های منابع انسانی به بی تفاوتی نقش دارند: ۱) سیاست های جبران خدمات غیررقابتی که ارزش کار کارمند را بی اعتبار می کند، ۲) نظام های ارزیابی عملکرد ذهنی و غیرشفاف که تلاش را بی پاداش می گذارد، ۳) مسیرهای شغلی بسته که امید به پیشرفت را نابود می کند، ۴) آموزش های فرمالیته و غیرکاربردی که رشد حرفه ای را متوقف می سازد، و ۵) الگوهای استخدام ناامن و قراردادی که تعلق سازمانی را تضعیف می کند. همچنین مشخص شد که این عوامل در یک چرخه تقویت شونده عمل می کنند: بی تفاوتی کارکنان، سیاست های سخت گیرانه تری را از سوی مدیریت منابع انسانی به دنبال دارد و این سیاست های سخت گیرانه، بی تفاوتی عمیق تری را بازتولید می کند.نتیجه گیری: بی تفاوتی سازمانی نه یک بیماری کارکنان، که یک آسیب شناسی سیستمی است که ریشه در فلسفه طراحی سیاست های منابع انسانی دارد. گذار از پارادایم «کنترل» به پارادایم «اعتماد» در طراحی این سیاست ها، شرط ضروری برای احیای پویایی و اشتیاق در سازمان های امروزی است. این مقاله با ارائه یک مدل مفهومی، مسیر این گذار را ترسیم می کند.

کلیدواژه ها:

بی تفاوتی سازمانی ، سیاست های منابع انسانی ، بی گانگی از کار ، چرخه بی تفاوتی ، قرارداد روان شناختی