شناسایی و رتبه بندی عوامل موثر بر بی تفاوتی کارکنان

روش: این پژوهش از نظر هدف، کاربردی و از منظر شیوه گردآوری داده ها، آمیخته (کیفی-کمی) است. در مرحله نخست، با مرور سیستماتیک ادبیات و مصاحبه های نیمه ساختاریافته با خبرگان (شامل مدیران ارشد و کارشناسان منابع انسانی)، ۲۰ عامل اولیه شناسایی و با روش تحلیل مضمون در ابعاد اصلی (ساختاری، مدیریتی، رفتاری و شغلی) دسته بندی شدند. در مرحله کمی، عوامل شناسایی شده با استفاده از پرسشنامه مقایسات زوجی در اختیار ۱۵ خبره قرار گرفت و با تکنیک تحلیل سلسله مراتبی (AHP) رتبه بندی نهایی صورت پذیرفت. یافته ها: یافته ها نشان داد که از میان ابعاد چهارگانه، «عوامل مدیریتی و رهبری» بیشترین وزن را به خود اختصاص داده است. همچنین در رتبه بندی نهایی، سه عامل «سبک رهبری غیرمشارکتی و آمرانه»، «نبود عدالت و شفافیت در جبران خدمات» و «احساس عدم امنیت شغلی» به عنوان مهم ترین پیش ران های بی تفاوتی کارکنان شناسایی شدند. نتیجه گیری: نتایج پژوهش حاکی از آن است که برخلاف باور رایج که ریشه بی تفاوتی را صرفا در ویژگی های شخصیتی یا مسائل مالی جستجو می کند، این پدیده تا حد زیادی متاثر از رفتار مستقیم مدیران و کیفیت تعاملات درون سازمانی است. سازمان ها برای مقابله با بی تفاوتی باید اولویت راهبردی خود را بر اصلاح سبک های رهبری و برقراری نظام عادلانه جبران خدمات متمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

بی تفاوتی کارکنان ، احساس عدم امنیتی شغلی ، عوامل مدیریتی ، عوامل ساختاری ، عوامل انگیزشی ، عوامل شخصی.