چارچوب طراحی معماری مدارس مبتنی بر طبیعت برای ارتقای رشد و خلاقیت کودکان

پژوهش حاضر با هدف تبیین تاثیر طراحی مبتنی بر طبیعت بر ارتقای رشد و خلاقیت کودکان در مدرسه پرورش فکری انجام شده است. مسئله اصلی تحقیق، ضعف کیفی بسیاری از فضاهای آموزشی در تحریک تخیل و رشد و خلاقیت کودکان و کسست آنها از طبیعت است. این پژوهش از نوع کاربردی و با روش توصیفی-تحلیلی و رویکرد میدانی انجام شده است. جامعه آماری شامل کودکان ۷ تا ۱۲ سال بوده و به منظور سنجش متغیرها، از چکلیست ارزیابی شاخصهای مبتنی بر طبیعت فضا (مبتنی بر الگوهای Kellert و Terrapin Bright Green) و آزمون خلاقیت تصویری تورنس (TTCT) استفاده شده است. روایی ابزارها با نظر خبرگان و پایایی آنها با ضریب آلفای کرونباخ تایید گردید. دادهها با بهرهگیری از ضریب همبستگی پیرسون، رگرسیون خطی و تحلیل واریانس یکطرفه تحلیل شدند. نتایج نشان دادند که میان کیفیتهای مبتنی بر طبیعت فضا - شامل نور طبیعی، حضور گیاهان، دسترسی به فضای سبز، مصالح طبیعی، الگوهای ارگانیک و اصل دید و پناه - و میزان رشد و خلاقیت کودکان رابطه مثبت و معنادار آماری وجود دارد. بر این اساس، طراحی مدرسه پرورش فکری با رویکرد مبتنی بر طبیعت میتواند به عنوان راهبردی موثر در تقویت تخیل، تعامل و تواناییهای خلاقانه کودکان مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

طراحی مبتنی بر طبیعت ، رشد و خلاقیت کودکان ، محیطهای آموزشی ، کیفیت فضایی ، رشد شناختی