تحلیل اثر مدیریت تعمیر و نگهداری ناوگان اتوبوسرانی بر کاهش هزینه های بهره برداری و افزایش قابلیت اطمینان خدمات

مدیریت تعمیر و نگهداری ناوگان اتوبوسرانی یکی از مهم ترین عوامل موثر بر بهره وری سیستم حمل ونقل عمومی، کاهش هزینه های عملیاتی و ارتقای کیفیت خدمات شهری است. عملکرد مناسب ناوگان اتوبوسرانی علاوه بر نوسازی تجهیزات، به استقرار نظامی کارآمد برای برنامه ریزی، اجرا و پایش فعالیت های تعمیر و نگهداری وابسته است. ضعف در مدیریت تعمیر و نگهداری می تواند موجب افزایش خرابی های ناگهانی، افزایش زمان توقف ناوگان، رشد هزینه های بهره برداری، کاهش قابلیت اطمینان خدمات و در نهایت کاهش رضایت شهروندان از حمل ونقل عمومی شود.هدف این پژوهش، تحلیل اثر مدیریت تعمیر و نگهداری ناوگان اتوبوسرانی بر کاهش هزینه های بهره برداری و افزایش قابلیت اطمینان خدمات است. پژوهش حاضر از نظر هدف، کاربردی و از نظر روش، توصیفی–تحلیلی است و اطلاعات مورد نیاز از طریق مطالعات کتابخانه ای، بررسی پژوهش های داخلی و خارجی و تحلیل اسناد مرتبط با مدیریت نگهداری ناوگان گردآوری شده است. در این پژوهش شاخص هایی نظیر برنامه ریزی تعمیرات، تعمیرات پیشگیرانه، مدیریت قطعات یدکی، زمان خواب ناوگان، هزینه های تعمیر و نگهداری، آمادگی عملیاتی ناوگان و قابلیت اطمینان خدمات مورد بررسی قرار گرفته اند.نتایج پژوهش نشان می دهد که استقرار نظام مدیریت تعمیر و نگهداری علمی و برنامه ریزی شده، موجب کاهش خرابی های ناگهانی، کاهش هزینه های تعمیرات اساسی، کاهش زمان توقف ناوگان، افزایش آمادگی عملیاتی اتوبوس ها و بهبود قابلیت اطمینان خدمات حمل ونقل عمومی می شود. همچنین استفاده از فناوری های نوین نظیر سامانه های مدیریت نگهداری رایانه ای (CMMS) ، نگهداری مبتنی بر وضعیت و تحلیل داده های عملکردی، نقش مهمی در افزایش بهره وری ناوگان و کاهش هزینه های بهره برداری ایفا می کند.بر اساس یافته های پژوهش، توسعه نظام مدیریت تعمیر و نگهداری به عنوان یکی از ارکان اصلی مدیریت ناوگان اتوبوسرانی، می تواند زمینه ساز ارتقای کیفیت خدمات، افزایش رضایت شهروندان و بهبود پایداری اقتصادی سازمان های بهره بردار باشد.

کلیدواژه ها:

مدیریت تعمیر و نگهداری ، ناوگان اتوبوسرانی ، هزینه های بهره برداری ، قابلیت اطمینان خدمات ، حمل ونقل عمومی ، بهره وری ناوگان.