مدیریت شهری و چالش های آن در اعتماد سازی و جذب مشارکت های عمومی

مقدمه: در ادبیات نوین مدیریت شهری، مشارکت شهروندان نه به عنوان یک گزینه، بلکه به عنوان یک ضرورت برای مشروعیت بخشی به تصمیمات شهری شناخته می شود. با این حال، تجربه عملی نشان می دهد که بزرگ ترین مانع در مسیر جذب مشارکت های عمومی، نه فقدان ابزار یا دانش، بلکه بحران اعتماد میان شهروند و سازمان های مدیریت شهری است. اعتماد در اینجا به عنوان سرمایه اجتماعی عمل می کند؛ یعنی نوعی باور به صادقانه بودن نیت ها و پیش بینی پذیری رفتارهای مدیریتی. وقتی شکاف اعتمادی میان شهروند و شهرداری عمیق باشد، هرگونه دعوت به مشارکت، توسط شهروند به عنوان تلاش برای توجیه تصمیمات پیش فرض یا مشارکتی صوری و نمایشی تلقی می شود. بنابراین، بدون بازسازی اعتماد، ابزارهای مشارکت تنها پوسته هایی خالی هستند که نمی توانند شهروند را به همکاری فعال ترغیب کنند.هدف: هدف از این پژوهش، تحلیل چالش های پیش روی مدیران شهری در مسیر اعتماد سازی و بررسی رابطه متقابل میان سطح اعتماد و میزان جذب مشارکت های عمومی است. روش شناسی: این پژوهش با رویکردی تحلیلی و با بهره گیری از مرور سیستماتیک نظریات مشارکتی تدوین شده است. تا با تحلیل تطبیقی موارد، مشخص گردد چگونه موفقیت های در جذب مشارکت های عمومی، می تواند منجر به اعتماد کلان و مشارکت های گسترده تر شود. نتایج و یافته ها: یافته های این پژوهش نشان می دهد که اعتماد در مدیریت شهری، یک متغیر پیش فرض نیست، بلکه یک دستاورد است که از طریق تکرار رفتارهای صادقانه به دست می آید. نتایج حاکی از آن است که مشارکت های صوری شدیدترین ضربه را به اعتماد شهروندان می زند و منجر به بی تفاوتی شهری می شود. در نهایت، پژوهش نتیجه می گیرد که رابطه میان اعتماد و مشارکت، رابطه ای چرخه ای و تقویت کننده است: افزایش اعتماد، افزایش تمایل به مشارکت، تجربه موفقیت در مشارکت، افزایش دوباره اعتماد. بنابراین، مدیران شهری باید پیش از آنکه به دنبال جذب مشارکت باشند، بر روی تولید اعتماد تمرکز کنند.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، اعتماد شهروندی ، مشارکت عمومی.