تبیین مدل راهبردی توسعه پایدار در سکونتگاه های معاصر با تاکید بر آینده نگاری، تاب آوری سیستمی و عدالت فضایی

رشد شتابان و مهارناپذیر شهرنشینی در سده اخیر، سکونتگاه های معاصر را از کالبدهای فیزیکی ایستا به راکتورهای پویا و پیچیده تغییرات محیط زیستی تبدیل کرده است که پایداری حیات را در مقیاس های مختلف به چالش می کشد. در این گذار کالبدی، مگاسیتی ها با چالش های درهم تنیده ای نظیر شکل گیری جزایر حرارتی شهری (با پیامد اختلال در چرخه های اکولوژیکی) و گسترش پدیده اسکان غیررسمی در اراضی پرخطر (به عنوان کانون های ثانویه بحران های اکولوژیک) دست وپنجه نرم می کنند. تقابل مداوم توسعه کالبدی با توان اکولوژیک محیط نشان می دهد که رویکردها و پارادایم های سنتی مدیریت شهری دیگر کارآمد نیستند. این پژوهش با اتکا به رویکردی مروری و تحلیلی، به واکاوی این چالش ها پرداخته و هدف آن تبیین سیر تحول بحران ها و استخراج درس آموخته های کلیدی از متون معاصر است. یافته ها حاکی از آن است که برای مواجهه هوشمندانه با سناریوهای پیش روی شهری و دستیابی به پارادایم شهرهای هماهنگ (مورد تاکید نهادهای بین المللی نظیر برنامه اسکان بشر ملل متحد)، باید از مدیریت های مقطعی عبور کرده و به سمت مفاهیم نوینی همچون آینده نگاری شهری، تاب آوری سیستمی و رویکردهای توسعه اجتماع محور و دارایی مبنا تغییر جهت داد.

کلیدواژه ها:

مگاسیتی ها ، سکونتگاه ، کالبدی ، محیط زیستی ، جزایر حرارتی ، اسکان غیررسمی ، آینده نگاری ، تاب آوری ، شهرهماهنگ.