بازتعریف فضای سوم شهری: طراحی کریدورهای خودترمیم شونده مبتنی بر الگوهای زیستی و هوش مصنوعی

رشد شتابان شهرنشینی و تشدید بحران های زیست محیطی، ضرورت بازنگری در مفاهیم بنیادین طراحی شهری را دوچندان ساخته است. پژوهش حاضر با هدف ارائه یک مدل ترکیبی و بدیع، به دنبال بازتعریف « فضای سوم شهری» (Urban Third Place) به عنوان بستر همگرایی سه حوزه شهرسازی، معماری و عمران است. این مطالعه برای نخستین بار مفهوم «کریدورهای خودترمیم شونده» را پیش می کشد که در آن زیرساخت های شهری (نظیر پیاده روها، نماهای ساختمانی و المان های شهری) با بهره گیری از الگوهای زیستی (Bio-inspiration) و مواد هوشمند (Self-Healing Materials) از قابلیت ترمیم خودکار ترک ها، جذب آلاینده ها و سازگاری لحظه ای با تغییرات اقلیمی برخوردار می شوند.

کلیدواژه ها:

فضای سوم شهری ، کریدورهای خودترمیم شونده ، شهرسازی زیستی ، مصالح هوشمند ، هوش مصنوعی در معماری