مدیریت یکپارچه خدمات شهری؛ راهکاری برای کاهش موازی کاری و افزایش بهره وری در شهرداری ها

مدیریت شهری در دهه اخیر با چالش های پیچیده ای نظیر پراکندگی منابع، تداخل وظایف و کاهش رضایت مندی شهروندان مواجه بوده است. ساختارهای سنتی و کارشناسی شده در شهرداری ها، اغلب منجر به ایجاد جزیره های اطلاعاتی و موازی کاری بین واحدهای مختلف شده است. هدف اصلی این پژوهش، طراحی و تبیین الگوی مدیریت یکپارچه خدمات شهری جهت کاهش موازی کاری و ارتقای بهره وری سازمانی در شهرداری ها است. روش تحقیق در این مطالعه از نوع توصیفی-تحلیلی و به شیوه آمیخته (کیفی-کمی) است. جامعه آماری بخش کیفی شامل ۱۵ نفر از مدیران ارشد، نایبین محلات و کارشناسان ارشد مدیریت شهری بود که با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شدند. در بخش کمی، پرسشنامه محقق ساخته بین ۴۰۰ نفر از کارکنان شهرداری و شهروندان توزیع گردید. پایایی پرسشنامه با آلفای کرونباخ ۰.۸۶ و روایی محتوایی آن تایید شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و مدل سازی معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند. یافته های پژوهش نشان داد که سه مولفه «تمرکززدایی فرآیندی»، «یکپارچه سازی سامانه های فناوری اطلاعات (ERP)» و «فرهنگ سازمانی مشارکتی» تاثیر معناداری بر کاهش موازی کاری دارند. نتایج نشان داد که اجرای مدیریت یکپارچه می تواند تا ۴۰ درصد از زمان های تلف شده ناشی از تداخل وظایف را کاهش دهد و بهره وری نیروی انسانی را ۲۵ درصد افزایش دهد. همچنین، همبستگی مثبت و معناداری بین شفافیت اطلاعاتی و رضایت مندی شهروندان مشاهده شد. در نهایت، این پژوهش پیشنهاد می کند که شهرداری ها با گذار از ساختارهای سلسله مراتبی خشک به ساختارهای شبکه ای و چابک، می توانند کارایی خدمات شهری را به طور چشمگیری بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

مدیریت یکپارچه ، خدمات شهری ، موازی کاری ، بهره وری سازمانی ، شهرداری