بررسی اختلال سلوک در دانش آموز پایه سوم ابتدایی (مطالعه موردی)

اختلال سلوک یکی از مهم ترین اختلال های رفتاری دوران کودکی و نوجوانی است که با الگوی پایدار رفتارهای پرخاشگرانه، نقض حقوق دیگران، تخریب اموال، فریبکاری و بی توجهی به قوانین اجتماعی شناخته می شود. این اختلال علاوه بر ایجاد مشکلات فردی، زمینه ساز آسیب های خانوادگی، تحصیلی و اجتماعی نیز خواهد بود و در صورت عدم شناسایی و درمان به موقع، می تواند پیامدهای نامطلوبی را تا بزرگسالی به همراه داشته باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی ویژگی های رفتاری یک دانش آموز پایه سوم ابتدایی با نشانه های اختلال سلوک و تحلیل عوامل موثر بر بروز این رفتارها است. این پژوهش با روش مطالعه موردی انجام شده است. اطلاعات مورد نیاز از طریق مشاهده رفتار دانش آموز در محیط مدرسه، گفت وگو با والدین و معلمان و بررسی وضعیت خانوادگی وی گردآوری شد. یافته ها نشان داد که دانش آموز مورد مطالعه رفتارهایی نظیر پرخاشگری کلامی و جسمانی، آسیب رساندن به وسایل دیگران، بی توجهی به قوانین مدرسه، دروغ گویی، ناتوانی در برقراری روابط پایدار با همسالان و رفتارهای مخاطره آمیز را از خود بروز می دهد. همچنین وجود تعارض های خانوادگی، شیوه های فرزندپروری ناسازگار و ضعف در نظارت والدین از مهم ترین عوامل زمینه ساز این رفتارها به شمار می روند.نتایج این مطالعه نشان می دهد که تشخیص زودهنگام، همکاری موثر خانواده و مدرسه، بهره گیری از خدمات روان شناختی و آموزش مهارت های اجتماعی می تواند نقش مهمی در کاهش مشکلات رفتاری و ارتقای سازگاری اجتماعی این کودکان داشته باشد. همچنین تاکید می شود که تشخیص قطعی اختلال سلوک تنها باید توسط متخصصان سلامت روان و بر اساس ملاک های علمی انجام گیرد.

کلیدواژه ها:

اختلال سلوک ، مشکلات رفتاری ، کودک ، مطالعه موردی ، مدرسه ، خانواده ، روان شناسی تربیتی