بررسی تحول در شیوه های تدریس به عنوان یکی از مهم ترین عوامل ارتقای کیفیت نظام آموزشی

تحول در شیوه های تدریس، یکی از مهم ترین عوامل ارتقای کیفیت نظام آموزشی در دهه های اخیر بوده است. یافته های پژوهش های داخلی و خارجی بیانگر آن است که آموزش دیگر نمی تواند صرفا بر انتقال یک سویه اطلاعات استوار باشد، بلکه باید شرایطی را فراهم آورد که دانش آموزان در تمامی مراحل یادگیری نقش فعال، آگاهانه و مسئولانه ایفا کنند. در چنین رویکردی، یادگیری از یک فعالیت منفعل به فرایندی پویا، تعاملی و معنادار تبدیل می شود که در آن فراگیران از طریق تجربه، مشارکت، تعامل اجتماعی، تحلیل، پرسشگری و حل مسئله به ساخت دانش می پردازند. این نتیجه با مبانی نظری سازنده گرایی شناختی و اجتماعی همخوانی کامل دارد و نشان می دهد که کیفیت یادگیری زمانی افزایش می یابد که دانش آموزان فرصت مشارکت فعال در فرایند آموزش را داشته باشند (Piaget, ۱۹۷۲؛ Vygotsky, ۱۹۷۸).تحلیل مطالعات پیشین نشان داد که تقریبا تمامی پژوهش ها بر این نکته اتفاق نظر دارند که روش های تدریس فعال نسبت به شیوه های سنتی، تاثیر مطلوب تری بر یادگیری دانش آموزان دارند. این تاثیر تنها در افزایش نمرات آزمون های آموزشی خلاصه نمی شود، بلکه ابعاد مختلف یادگیری از جمله درک مفهومی، ماندگاری آموخته ها، توانایی انتقال دانش، تفکر انتقادی، خلاقیت، خودتنظیمی، انگیزش تحصیلی و مهارت های ارتباطی را نیز در بر می گیرد. بنابراین، مفهوم کیفیت یادگیری در مطالعات جدید فراتر از موفقیت در آزمون های کتبی تعریف شده و به مجموعه ای از توانایی های شناختی، عاطفی و اجتماعی اشاره دارد که زمینه یادگیری پایدار و اثربخش را فراهم می کنند.

کلیدواژه ها:

روش تدریس فعال ، کیفیت یادگیری ، عملکرد تحصیلی ، دانش آموزان ، آموزش فعال