بررسی تقویت روابط مثبت بین معلم و دانش آموز و نقش آن در کاهش اضطراب تحصیلی دانش آموزان

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 56

فایل این مقاله در 11 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

ESPE02_1472

تاریخ نمایه سازی: 23 تیر 1405

چکیده مقاله:

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش روابط مثبت معلم-دانش آموز در کاهش اضطراب تحصیلی و ارتقای سلامت روانی یادگیرندگان انجام شده است. روش تحقیق، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مرور نظامند منابع معتبر داخلی و خارجی در بازه زمانی ۲۰۱۵ تا ۲۰۲۵ می باشد. یافته ها نشان می دهد که کیفیت ارتباط عاطفی و آموزشی میان معلم و دانش آموز، یکی از تعیین کننده ترین عوامل در شکل گیری جو روانی کلاس درس است. بر اساس نظریه دلبستگی و نظریه خودتعیین گری، زمانی که دانش آموز از سوی معلم احساس امنیت، احترام و پذیرش کند، نظام هیجانی او تثبیت شده و سطح کورتیزول (هورمون استرس) در موقعیت های ارزیابی به میزان قابل توجهی کاهش می یابد. رابطه مثبت معلم-دانش آموز از سه مجرای اصلی اضطراب تحصیلی را می کاهد: اول، کاهش ترس از شکست از طریق بازخورد حمایتگرانه و توصیفی به جای بازخورد قضاوتی؛ دوم، افزایش خودکارآمدی تحصیلی به واسطه باورپذیری دانش آموز نسبت به توانایی های خویش؛ و سوم، شکل گیری انگیزه درونی و لذت از یادگیری به جای اجتناب از تکلیف. علاوه بر این، معلمانی که مهارت گوشیاری فعال، همدلی و ارتباط غیرکلامی مثبت (مانند تماس چشمی مناسب، لحن آرام و زبان بدن باز) را به کار می برند، کلاس هایی با تنش کمتر و مشارکت پذیری بیشتر ایجاد می کنند. پژوهش های میدانی حاکی از آن است که در کلاس هایی که معلم حداقل روزانه ۵ دقیقه گفتگوی غیردرسی و فردی با هر دانش آموز دارد، نرخ اضطراب امتحان تا ۴۰ درصد افت پیدا می کند. همچنین، ایجاد فرصت برای ابراز اشتباه بدون تنبیه و تبدیل خطا به مسیر یادگیری، موجب کاهش پدیده «اجتناب شناختی» می گردد. در مقابل، روابط سرد، بی اعتنا یا مبتنی بر تهدید، نه تنها اضطراب را تشدید می کند، بلکه به تدریج به بی گانگی تحصیلی و کاهش تاب آوری منجر می شود. بنابراین، بازطراحی برنامه های توانمندسازی معلمان با محوریت «سواد ارتباطی» و «هوش هیجانی»، به موازات کاهش تراکم کلاسی و افزایش زمان تعامل فردی، پیشنهاد اصلی این پژوهش است. در نهایت، نتیجه گیری می شود که رابطه مثبت معلم-دانش آموز نه یک راهکار مکمل، بلکه ستون فقرات هر نظام آموزشی موثر در کاهش اضطراب تحصیلی محسوب می شود و سرمایه گذاری بر روی آن، بازدهی چندبرابری در پیامدهای تحصیلی و روانشناختی دانش آموزان به همراه دارد.

نویسندگان

مریم تاجدینی

دانش آموخته ی کارشناسی ارشد مهندسی فناوری اطلاعات ، سمت هنراموز

پگاه شعیبی

دانش آموخته ی کارشناسی ارشد پژوهش هنر ، سمت معاون اجرایی

لیلا بیات

مهندسی نرم افزار ، سمت هنراموز