نقش خودتنظیمی یادگیری در مدیریت اضطراب تحصیلی دانش آموزان دبیرستانی در آموزش های ترکیبی (حضوری–مجازی)

پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش خودتنظیمی یادگیری در مدیریت اضطراب تحصیلی دانش آموزان دبیرستانی در آموزش های ترکیبی (حضوری–مجازی) انجام شده است. گسترش آموزش های ترکیبی، ضمن ایجاد فرصت های نوین برای یادگیری، چالش هایی همچون افزایش اضطراب تحصیلی، کاهش تمرکز، افت انگیزش و دشواری در مدیریت فعالیت های آموزشی را نیز به همراه داشته است. در چنین شرایطی، خودتنظیمی یادگیری به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های شناختی، فراشناختی، انگیزشی و رفتاری، نقش اساسی در هدایت فرایند یادگیری و سازگاری دانش آموزان با محیط های آموزشی ایفا می کند. دانش آموزانی که از مهارت های بالاتری در برنامه ریزی، هدف گذاری، مدیریت زمان، نظارت بر عملکرد، استفاده از راهبردهای یادگیری و خودارزیابی برخوردارند، معمولا توانایی بیشتری در کنترل هیجانات و کاهش اضطراب تحصیلی دارند. در مقابل، ضعف در مهارت های خودتنظیمی موجب افزایش نگرانی، احساس ناتوانی، کاهش اعتمادبه نفس و افت عملکرد تحصیلی می شود. از آنجا که آموزش های ترکیبی نیازمند مسئولیت پذیری و استقلال بیشتر دانش آموزان در مدیریت یادگیری است، اهمیت خودتنظیمی در این شیوه آموزشی بیش از پیش آشکار می شود. یافته های پژوهش های پیشین نیز نشان داده اند که بین خودتنظیمی یادگیری و اضطراب تحصیلی رابطه ای معنادار و معکوس وجود دارد؛ به گونه ای که تقویت مهارت های خودتنظیمی با کاهش اضطراب، افزایش خودکارآمدی، ارتقای انگیزش تحصیلی و بهبود عملکرد آموزشی همراه است. بنابراین، آموزش راهبردهای خودتنظیمی، توسعه مهارت های فراشناختی، مدیریت زمان، هدف گذاری و بهره گیری از حمایت های آموزشی و روان شناختی می تواند نقش موثری در مدیریت اضطراب تحصیلی دانش آموزان دبیرستانی در آموزش های ترکیبی داشته باشد.

کلیدواژه ها:

خودتنظیمی یادگیری ، اضطراب تحصیلی ، دانش آموزان دبیرستانی ، آموزش ترکیبی ، آموزش حضوری–مجازی.