مقایسه اثر HIIT و تمرین تداومی با شدت متوسط بر شاخص های قلبی متابولیک

هدف پژوهش حاضر، مرور و مقایسه اثر تمرین تناوبی با شدت بالا و تمرین تداومی با شدت متوسط بر شاخص های قلبی متابولیک در جمعیت های مختلف، به ویژه افراد دارای اضافه وزن، چاقی، دیابت نوع ۲، بیماری های قلبی–عروقی و افراد کم تحرک است. شاخص های قلبی متابولیک شامل ترکیب بدن، نمایه توده بدن، درصد چربی، فشار خون، قند خون، مقاومت به انسولین، پروفایل لیپیدی، نشانگرهای التهابی، عملکرد اندوتلیال، آمادگی قلبی–تنفسی و برخی نشانگرهای زیستی مرتبط با آسیب یا سازگاری قلبی است. شواهد پژوهشی نشان می دهد هر دو نوع تمرین می توانند از طریق افزایش مصرف انرژی، بهبود عملکرد میتوکندری، کاهش التهاب سیستمیک، بهبود حساسیت انسولینی و ارتقای ظرفیت هوازی، نقش مهمی در کاهش خطر بیماری های قلبی متابولیک داشته باشند. با این حال، تمرین تناوبی با شدت بالا معمولا در زمان کوتاه تر، اثرات قابل توجهی بر حداکثر اکسیژن مصرفی، کنترل قند خون، کاهش برخی نشانگرهای التهابی و بهبود عملکرد عروقی ایجاد می کند. در مقابل، تمرین تداومی با شدت متوسط به دلیل ماهیت پایدارتر، فشار ادراکی کمتر و قابلیت اجرای آسان تر، برای گروه هایی مانند سالمندان، بیماران قلبی، افراد مبتدی و جمعیت های کم تحرک می تواند ایمن تر و قابل پذیرش تر باشد. مقایسه نتایج مطالعات نشان می دهد برتری مطلق یکی از این دو روش به وضعیت سلامت، سن، آمادگی بدنی، شدت و مدت مداخله، هدف تمرینی و میزان پایبندی افراد بستگی دارد. بنابراین، انتخاب بین HIIT و MICT باید بر اساس اصل فردمحوری، ملاحظات ایمنی و هدف های بالینی یا ورزشی انجام شود.

کلیدواژه ها:

تمرین تداومی متوسط ، شاخص های قلبی متابولیک ، چاقی