طراحی مدل مفهومی دستیار هوشمند پیش درمان بر پایه تلفیق سایکودراما و هوش مصنوعی: رویکردی نوین جهت رفع انسداد ابرازی و سر شدگی هیجانی در نوجوانان و جوانان جوامع درگیر بحران مستمر

زیستن در بافت های اجتماعی متاثر از « بحران های مستمر» که با فشارهای اجتماعی - اقتصادی مداوم رو به رو هستند، منجر به شکل گیری مکانیسم های دفاعی انطباقی همچون سرشدگی هیجانی (Emotional Numbness) و انسداد در ابرازگری (Expressive Inhibition) میان نسل های جوان می شود. این وضعیت درمان های کلامی سنتی را با چالش مواجه می کند. پژوهش حاضر با هدف طراحی یک مدل مفهومی، به تبیین نقش «دستیار هوشمند پیش درمان» بر پایه تلفیق تکنیک های سایکودراما و قابلیت های هوش مصنوعی (AI) می پردازد. مدل پیشنهادی در سه سطح تبیین می گردد: ۱. سطح خرد (Micro) تسهیل ابرازگری از طریق همزاد دیجیتال (Digital Double)؛ ۲. سطح میانی (Meso) بازخورد دهی و بازشناسی خود از طریق آینه مجازی (Virtual Mirror)؛ و ۳. سطح کلان (Macro) بازسازی ساختار روانی در محیط های واقعیت مازاد (Surplus Reality). روش تحقیق در این مطالعه، طراحی مدل مفهومی با رویکرد تلفیقی است. یافته ها نشان می دهد که استفاده از عامل های هوشمند به عنوان واسطه های درمانی، مقاومت مراجع را در برابر انسداد هیجانی ناشی از تروما کاهش داده و با فراهم آوردن بستری جهت « تجربه ی اصلاحی بدنمند»، آمادگی مراجع برای ورود به فرآیند درمان تخصصی را به طور معنا داری افزایش می دهد.

کلیدواژه ها:

دستیار هوشمند پیش درمان ، سایکودراما ، هوش مصنوعی ، سرشدگی هیجانی ، واقعیت مازاد ، بحران مستمر