بررسی نقش انواع هوش ها، سبک های یادگیری، روش های فعال تدریس و تعامل معلم و دانش آموز در اثربخشی آموزش

آموزش و پرورش در عصر حاضر به عنوان یکی از مهم ترین ارکان توسعه انسانی، اجتماعی و اقتصادی شناخته می شود و کیفیت آن نقش تعیین کننده ای در رشد سرمایه انسانی، پیشرفت جوامع و تحقق اهداف توسعه پایدار دارد. در دنیای امروز که سرعت تولید دانش، گسترش فناوری های نوین، تغییرات فرهنگی و اجتماعی و پیچیدگی مسائل زندگی روزبه روز افزایش می یابد، نظام های آموزشی نیز ناگزیر از تحول و بازنگری در شیوه های آموزش، یادگیری و ارزشیابی هستند. دیگر نمی توان با تکیه بر روش های سنتی تدریس و انتقال یک سویه اطلاعات، انتظار داشت که دانش آموزان به یادگیرندگانی خلاق، توانمند، مسئولیت پذیر، حل کننده مسئله و آماده برای زندگی در جامعه دانش بنیان تبدیل شوند. ازاین رو، پژوهشگران علوم تربیتی و روان شناسی تربیتی در دهه های اخیر تلاش کرده اند عوامل موثر بر کیفیت آموزش و اثربخشی فرآیند یاددهی-یادگیری را شناسایی و تبیین کنند تا از این طریق بتوان زمینه ارتقای عملکرد آموزشی و پرورشی مدارس را فراهم ساخت. اثربخشی آموزش مفهومی چندبعدی است که تنها به افزایش نمرات تحصیلی محدود نمی شود، بلکه مجموعه ای از پیامدهای شناختی، عاطفی، اجتماعی و مهارتی را در بر می گیرد. آموزش زمانی اثربخش تلقی می شود که بتواند ضمن انتقال دانش، زمینه رشد تفکر انتقادی، خلاقیت، حل مسئله، خودتنظیمی، انگیزش درونی، مسئولیت پذیری، تعاملات اجتماعی مطلوب و یادگیری پایدار را در دانش آموزان فراهم سازد. دستیابی به چنین اهدافی مستلزم آن است که معلمان علاوه بر تسلط بر محتوای آموزشی، از ویژگی های فردی یادگیرندگان، تفاوت های شناختی، سبک های یادگیری، استعدادها، هوش های گوناگون و روش های نوین تدریس نیز شناخت کافی داشته باشند. در واقع، کیفیت آموزش زمانی افزایش می یابد که فرآیند تدریس بر اساس ویژگی های واقعی دانش آموزان طراحی و اجرا شود. در این پژوهش که به شیوه مروری و با مطالعه کتابخانه ای و مراجعه به مقاله ها و تحقیق های چاپ شده و مطالب دیجیتالی گرد آوری شده است و سعی بر آن شده که به بررسی نقش انواع هوش ها، سبک های یادگیری، روش های فعال تدریس و تعامل معلم و دانش آموز در اثربخشی آموزش پرداخته شود. نتایج به دست آمده حاکی از آن است که اثربخشی آموزش زمانی به حداکثر می رسد که انواع هوش ها، سبک های یادگیری، روش های فعال تدریس و تعامل سازنده میان معلم و دانش آموز به صورت یکپارچه و هماهنگ در فرایند یاددهی یادگیری به کار گرفته شوند. چنین رویکردی ضمن ارتقای کیفیت یادگیری و پیشرفت تحصیلی، زمینه پرورش دانش آموزانی خلاق، توانمند، مسئولیت پذیر و آماده برای رویارویی با چالش های آینده را فراهم می سازد

کلیدواژه ها:

هوش ، سبک یادگیری ، روش تدریس ، روش فعال ، تعامل معلم ، دانش آموزان