همکاری چه گوارا و فیدل کاسترو در پیروزی انقلاب کوبا

انقلاب کوبا از مهم ترین تحولات سیاسی و اجتماعی آمریکای لاتین در قرن بیستم به شمار می رود که با رهبری فیدل کاسترو و مشارکت موثر ارنستو چه گوارا، به سرنگونی حکومت فولخنسیو باتیستا در سال ۱۹۵۹ انجامید. پیروزی این انقلاب نه تنها ساختار سیاسی کوبا را دگرگون کرد، بلکه به الگویی برای جنبش های انقلابی در کشورهای در حال توسعه تبدیل شد. هدف این پژوهش، بررسی ابعاد همکاری فیدل کاسترو و ارنستو چه گوارا در روند پیروزی انقلاب کوبا و تحلیل نقش هر یک در سازماندهی، هدایت نظامی، بسیج اجتماعی و تثبیت گفتمان انقلابی است. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از منابع کتابخانه ای انجام شده است. یافته های پژوهش نشان می دهد که موفقیت انقلاب کوبا بیش از آنکه محصول اقدامات فردی باشد، نتیجه هم افزایی میان توانایی های رهبری سیاسی فیدل کاسترو و مهارت های نظامی، ایدئولوژیک و سازمان دهی ارنستو چه گوارا بود. کاسترو با ایجاد انسجام سیاسی، تدوین راهبردهای کلان و جلب حمایت مردمی، بستر لازم برای گسترش انقلاب را فراهم ساخت و چه گوارا با فرماندهی عملیات چریکی، آموزش نیروها و تقویت روحیه مبارزان، نقش تعیین کننده ای در پیشروی نیروهای انقلابی ایفا کرد. همچنین همگرایی فکری این دو رهبر موجب شد تا جنبش ۲۶ ژوئیه بتواند از مرحله مقاومت محدود عبور کرده و به یک انقلاب فراگیر تبدیل شود. نتایج پژوهش نشان می دهد که همکاری نزدیک این دو شخصیت، یکی از مهم ترین عوامل پیروزی انقلاب کوبا و تداوم نظام انقلابی در سال های نخست پس از پیروزی بوده است (آقابخشی، ۱۳۹۶؛ عالم، ۱۳۹۷).

کلیدواژه ها:

انقلاب کوبا ، ارنستو چه گوارا ، فیدل کاسترو ، جنبش ۲۶ ژوئیه ، جنگ چریکی ، آمریکای لاتین