تجربیات موفق و قابل تطبیق در ارتقا مشارکت به عنوان عنصر اصلی در برنامه ریزی محله ای

سال انتشار: 1405
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 69

فایل این مقاله در 19 صفحه با فرمت PDF قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

RVRTETPD01_233

تاریخ نمایه سازی: 22 تیر 1405

چکیده مقاله:

برنامه ریزی محله ای در دهه های اخیر به عنوان یکی از رویکردهای موثر در مدیریت شهری و توسعه پایدار مورد توجه پژوهشگران و مدیران قرار گرفته است. در این رویکرد، محله نه فقط یک واحد کالبدی، بلکه بستری اجتماعی، فرهنگی و نهادی برای حضور شهروندان در فرایند شناخت مسائل، تعیین اولویت ها، تصمیم گیری، اجرا و ارزیابی سیاست های شهری تلقی می شود. در این میان، مشارکت مردمی به عنوان عنصر اصلی برنامه ریزی محله ای، نقشی تعیین کننده در افزایش اثربخشی برنامه ها، ارتقا سرمایه اجتماعی، تقویت حس تعلق مکانی، بهبود کیفیت زندگی شهری و کاهش فاصله میان مردم و مدیریت شهری دارد. با وجود این، بررسی تجربه های داخلی نشان می دهد که مشارکت در بسیاری از محله های شهری ایران هنوز از سطح مطلوب فاصله دارد و غالبا به صورت محدود، مقطعی، نمادین و غیرنهادی دنبال می شود. این مسئله ضرورت بازشناسی تجربه های موفق و قابل تطبیق را دوچندان می سازد.هدف این مقاله، بررسی و تحلیل تجربه های موفق در ارتقا مشارکت به عنوان عنصر اصلی در برنامه ریزی محله ای و استخراج مولفه های قابل تطبیق برای تقویت این فرایند در محله های شهری ایران است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعه اسنادی و مرور منابع فارسی معتبر در حوزه مشارکت شهری، برنامه ریزی محله ای، مدیریت محلی و توسعه پایدار است. یافته های پژوهش نشان می دهد که تجربه های موفق در این زمینه معمولا دارای چند ویژگی مشترک هستند: شفافیت نهادی، تقویت اعتماد اجتماعی، تداوم ارتباط میان نهادهای رسمی و ساکنان، توجه به ظرفیت های بومی محله، استفاده همزمان از ابزارهای حضوری و الکترونیکی، ارتقا آگاهی عمومی، و ایجاد زمینه واقعی برای اثرگذاری شهروندان در تصمیمات. همچنین نتایج بیانگر آن است که مشارکت زمانی به یک عنصر اصلی در برنامه ریزی محله ای تبدیل می شود که از سطح اطلاع رسانی و مشورت محدود فراتر رود و به سطح همکاری، هم اندیشی و هم تصمیمی نزدیک شود. بر این اساس، نتیجه گیری می شود که موفقیت برنامه ریزی محله ای در گرو طراحی سازوکارهای مشارکتی بومی، مستمر، اعتمادساز و نهادمند است؛ سازوکارهایی که بتوانند مردم را از مخاطبان منفعل به کنشگران فعال فرایند برنامه ریزی تبدیل کنند.

نویسندگان

ریحانه دهستانی زارچ

کارشناسی ارشد جغرافیا و برنامه ریزی شهری گرایش آمایش شهری دانشگاه آزاد اسلامی واحد یزد، دبیر