نقش آموزش مهارت های زندگی در توانمندسازی افراد کم توان ذهنی و بهداشت روانی

مقدمه: توانمندسازی افراد دارای کم توانی ذهنی از طریق آموزش مهارت های زندگی، یکی از دغدغه های اصلی نظام های آموزشی و توانبخشی است. هدف این پژوهش مروری، تحلیل نقش و تاثیر آموزش مهارت های زندگی بر ارتقای سطح توانمندی و استقلال این افراد در مواجهه با چالش های بزرگسالی است.روش شناسی: این مطالعه به صورت مروری سیستماتیک با جستجو در پایگاه های اطلاعاتی معتبر داخلی (مانند SID و Magiran) و خارجی (مانند ScienceDirect و Scopus) در بازه زمانی ۲۰۲۰ تا ۲۰۲۵ انجام شد. پس از غربالگری متون، ۱۵ مقاله پژوهشی که معیارهای ورود (تمرکز بر آموزش مهارت های زندگی برای افراد با کم توانی ذهنی خفیف) را دارا بودند، انتخاب و مورد تحلیل محتوا قرار گرفتند.یافته ها: نتایج نشان می دهد که آموزش های مبتنی بر مهارت های زندگی، به ویژه با رویکرد «تحلیل رفتار کاربردی»، تاثیر معناداری بر افزایش خودکارآمدی و مهارت های اجتماعی افراد دارد. همچنین، آموزش های متمرکز بر گذار به بزرگسالی، نقش بسزایی در بهبود سازگاری فردی و آمادگی برای اشتغال ایفا می کند. یافته ها حاکی از آن است که انتقال از مدل های مراقبتی به مدل های توانمندسازی، کیفیت زندگی این گروه را به طور محسوسی ارتقا می دهد.نتیجه گیری: آموزش مهارت های زندگی نه تنها استقلال فردی را تقویت می کند، بلکه به عنوان ابزاری جهت تسهیل مشارکت اجتماعی افراد کم توان ذهنی عمل می نماید. پیشنهاد می شود برنامه های آموزشی آتی با تکیه بر تکنولوژی های نوظهور و با مشارکت فعال خانواده ها بازنگری شوند

کلیدواژه ها:

کم توانی ذهنی ، مهارت های زندگی ، توانمندسازی ، تحلیل رفتار کاربردی ، خودکارآمدی.