بررسی رابطه بین سطح آمادگی جسمانی آتش نشانان و میزان خطای انسانی در عملیات های پرفشار

عملیات آتش نشانی به دلیل ماهیت پیش بینی ناپذیر و محیط های کاری با استرس بالا، نیازمند توانمندی های جسمانی و ذهنی فوق العاده است. طرح مسئله اصلی این پژوهش، بررسی ارتباط میان سطوح مختلف آمادگی جسمانی آتش نشانان و احتمال بروز خطای انسانی در لحظات بحرانی و پرفشار عملیاتی است که می تواند منجر به خسارات جبران ناپذیر جانی و مالی شود. این مطالعه با روش تحقیق توصیفی-تحلیلی و پیمایشی، داده های مربوط به ۱۲۰ نفر از آتش نشانان عملیاتی را از طریق آزمون های استاندارد آمادگی جسمانی (شامل استقامت قلبی-عروقی، قدرت عضلانی و انعطاف پذیری) و تحلیل سوابق خطاهای گزارش شده در محیط های شبیه سازی شده و واقعی گردآوری کرده است. راهکار پیشنهادی نویسندگان، تدوین یک پروتکل اختصاصی برای پایش مستمر شاخص های فیزیولوژیک و تقویت سیستماتیک آمادگی جسمانی به عنوان ابزاری پیشگیرانه برای کاهش بار ذهنی است. نتایج به دست آمده نشان می دهد که همبستگی معناداری (با ضریب اطمینان ۹۵ درصد) میان کاهش سطح آمادگی جسمانی و افزایش نرخ خطای انسانی، به ویژه در دقایق پایانی عملیات های طولانی، وجود دارد. یافته ها حاکی از آن است که بهبود ظرفیت هوازی و قدرت عضلانی، ضمن کاهش خستگی مفرط، منجر به افزایش دقت در تصمیم گیری های لحظه ای و کاهش خطاهای ناشی از تمرکز می شود. در نهایت، این پژوهش پیشنهاد می کند که ارتقای سطح آمادگی جسمانی باید فراتر از یک ضرورت عمومی، به عنوان یکی از مولفه های اصلی ایمنی عملیاتی و مدیریت ریسک در سازمان های آتش نشانی نهادینه گردد تا ضریب ایمنی پرسنل در عملیات های پیچیده به حداکثر برسد.

کلیدواژه ها:

آتش نشانی ، آمادگی جسمانی ، خطای انسانی ، عملیات های پرفشار ، ایمنی عملیاتی ، مدیریت ریسک ، عملکرد شغلی