نقش خودشفقتی در افزایش تاب آوری دانش آموزان و معلمان در مواجهه با بحران های پس از جنگ: رویکردی برای نظام تعلیم و تربیت

هدف ازاین پژوهش تبیین نقش خودشفقتی در ارتقای تاب آوری دانش آموزان و معلمان در شرایط بحرانی پس از جنگ و بررسی ظرفیت های نظام تعلیم و تربیت برای تقویت سازگاری روانی، هیجانی و اجتماعی افراد آسیب دیده است. بحران های پس از جنگ علاوه بر تخریب زیرساخت های اجتماعی، پیامدهای گسترده ای بر سلامت روان، امنیت هیجانی، روابط بین فردی و فرایند یاددهی یادگیری برجای می گذارند. در چنین شرایطی، خودشفقتی به عنوان رویکردی مبتنی بر پذیرش انسانی، مهربانی با خویشتن و تنظیم هیجان، می تواند زمینه بازسازی روانی و افزایش تاب آوری را فراهم سازد. پژوهش حاضر با روش توصیفی تحلیلی و با بهره گیری از مطالعات کتابخانه ای، مقالات علمی معتبر و تحلیل یافته های پژوهشی داخلی و خارجی انجام شده است. جامعه مورد مطالعه شامل دانش آموزان، معلمان و متخصصان حوزه روان شناسی تربیتی در بسترهای بحران زده بوده و داده ها از طریق تحلیل اسناد، پرسشنامه های استاندارد و بررسی مطالعات پیشین گردآوری شده اند. یافته ها نشان داد که خودشفقتی با کاهش اضطراب، احساس درماندگی و فرسودگی روانی و همچنین با افزایش احساس امنیت روانی، امید، خودکارآمدی و سازگاری اجتماعی ارتباط معناداری دارد. همچنین مشخص شد که آموزش مهارت های خودشفقتی در مدارس می تواند نقش موثری در کاهش آسیب های روانی پس از جنگ و تقویت سلامت روان معلمان و دانش آموزان ایفا کند. نتایج پژوهش بر ضرورت طراحی برنامه های آموزشی و مداخلات روان شناختی مبتنی بر خودشفقتی در نظام تعلیم و تربیت تاکید دارد.